Met de opvolger van Confessions on the Dance Floor, simpelweg getiteld Confessions II, richt de grand dame van de popmuziek zich andermaal op uit het graf dat velen al voor haar hadden gegraven. Na haar dramatische optreden tijdens het Songfestival in 2019 en met nauwelijks nog recente releases die de toets der kritiek konden doorstaan was het wel duidelijk. Het is mooi geweest met die Madonna. 67 jaar inmiddels en al zeven jaar geen nieuw materiaal. Het zou beter zijn als ze de eer aan zichzelf houdt en geniet van de successen die ze ooit heeft gehad… Toch?
Niet dus. Eén van die successen, Confessions on the Dance Floor dus, vormde genoeg inspiratie voor Madonna om opnieuw met dezelfde producer van toen, Stuart Price, in zee te gaan. Het resultaat is een combinatie van dance, disco, pop en lounge geworteld in de Detroit techno, Chicago house en New York club-scene. Zoals ze zelf zegt over en in het album: One step away from the dance of your life. Kenmerkend voor Madonna werd het nodige aan marketingbudget gespendeerd voor de release van het album, zoals een maar liefst 14 minuten durende ‘behind the scene’ clip op YouTube.
Het album luistert als één lange remix waarin Madonna veelvuldig leentjebuur speelt met samples uit het recente, maar ook grijze verleden. In I Feel So Free hoor je al een vleugje French Kiss van Lil Lous. De track met Sabrina Carpenter, Bring Your Love, gebruikt Innter City’s Good Life en de meest opmerkelijke variant is wel te vinden in Betrayal, waar de serene pianocompositie Gymnopedies van Erik Satie, zo vaak meesterlijk vertolkt door Reinbert de Leeuw, ingenieus wordt gesampled.
Madonna heeft het nooit van haar stem moeten hebben, en die stem begint tot vervelens toe op te vallen naarmate het album of remix vordert. Net op het moment, in de samenwerking met Martin Garrix Bizarre, dat die verveling ook je oordeel van de plaat negatief dreigt te beïnvloeden, is daar het weergaloze School. De track zoekt in het begin nog naar het juiste ritme, maar eenmaal op tempo verlang je gelijk weer terug naar je jeugdjaren. Naar de School is in session. De track is tevens een opmaat naar het laatste, gelukkig weer veel aantrekkelijkere gedeelte van het album, dat qua karakter soms wat weg heeft van Madonna’s loungy Ray of Light. Het ingetogen My Sins Are My Savior met Stromae, of het eerder gememoreerde Betrayal zijn de ultieme voorbeelden daarvan.
Het album sluit af met een mooi duet met dochter Lourdes Leon (Lola Leon) en de gitaarballad L.E.S. Girl, waar de artiest terugkeert en reflecteert op de tijd voor ze beroemd werd. Nog voor haar eerste single Everybody, in 1982. Zijn we dan eindelijk weer terug bij de Madonna die geniet van haar successen, alles heeft meegemaakt en mijmert ‘Everything fades away’? En het nu dus echt voor gezien houdt? De tijd zal het leren. Maar voorlopig is Confessions II een geslaagde opleving van the Queen of Pop.
