Het zal de jazzliefhebber niet ontgaan zijn dat het dit jaar de honderdste verjaardag zou zijn geweest van Miles Davis, de beroemde jazztrompettist. Als eerbetoon heeft de internationaal vermaarde trompettist Michael Varekamp samen met toetsenist/producer Wiboud Burkens en de rest van zijn Eclectic Band het album Portraits of Milles uitgebracht dat de veelzijdigheid van Davis laat zien in zeven originele nieuwe nummers. Ieder nummer op het album is geïnspireerd op een archetype van Davis op basis van zijn werk, biografieën, interviews en andere informatie. En laat dat maar aan Varekamp over want die is naast begenadigd trompettist ook een expert op het gebied van de jazzgeschiedenis.
Het eerste archetype, The Prince, is een ode aan de experimentele Davis die het nooit schuwde om nieuwe wegen in te slaan en de jazzscene aan alle kanten uit te dagen en op te rekken. Het nummer doet qua stijl denken aan de rebelse jaren met albums als Bitches Brew, waarin Davis eigenlijk het fundament voor de jazz-rock / jazz-fusion neerzette en als inspiratie diende voor bands als Return To Forever met grootheden als Chick Corea en Al Di Meola.
De bluesy kant van Davis wordt magistraal neergezet in The Fighter. In de tekstuele intro wordt de blues vereenzelvigd met het gevecht dat Davis zijn hele leven streed met depressies, verslavingen en misschien met wel met zichzelf en het nummer is een fraaie weergave van dat gevecht zoals alleen een bluestrack dat kan zijn. Met bijna twaalf minuten is het een waar hoogtepunt op het album en dat is niet in de minste plaats door het fantastisch repeterende gitaarrifje dat murmelend blijft hypnotiseren.
Met The Alchemist appelleert Varekamp wat meer aan de rustige mainstream kant van Davis’s werk. Denk aan albums als Decoy en You’re Under Arrest. En dat wordt nog verder voortgezet in The Lover dat erg doet denken aan Davis interpretatie van Cindy Lauper’s Time After Time uit 1985.
De rebelse, tegendraadse Davis hoor je ook in The Pimp. /Don’t play what’s there, play what’s not there/ citeert Varekamp een beroemd gezegde van Davis. Het is een relatief kort, maar krachtig en compact nummer. Zonder kop of staart, vol met improvisatie en onverwachte spannende wendingen en een prima representatie van de dwarsheid van Davis.
De Miles Davis uit zijn beginjaren, toen hij met onder anderen John Coltrane, Cannonball Adderley de jazz-scene volledig opschudde met het iconisch album Kind of Blue, hoor je in The Night Creature. En nog meer en beter in het laatste archetype The Whisperer. Varekamp is hier op zijn best als een volwaardige Davis reïncarnatie.
Portraits of Miles is Varekamps en Burkens visie op de tovenaar die Miles Davis was. En is daarmee een uniek, origineel en bijzonder fraai album dat elke fan van Davis zou moeten omarmen. En het album laat niet alleen Varekamp op trompet floreren. Op eenzelfde wijze waar Davis vaak juist de samenwerking zocht met andere fantastische muzikanten, vullen Wiboud Burkens op toetsen, Jerome Hol op gitaar, Harry Emmery op bas en Erik Kooger op drums, Varekamp op eenzelfde geweldige wijze aan. Portraits of Miles is daarmee een bijzonder originele en muzikaal uitmuntende reflectie geworden op de grote artiest die Miles Davis was.
De band treedt in het voorjaar en zomer op in festivals en in het najaar is er een landelijke theatertour onder de titel Miles! 100 Years.
