Het is blijkbaar post-rock-tijd. Twee weken geleden konden we ons laven aan Snowdrop van het Japanse MONO, nu is het de beurt aan het iets onbekendere Million Moons dat met You be good, I love you zijn derde album uitbrengt. Million Moons is (inmiddels) een kwartet uit de ‘Home of Football’: Engeland.
Met openingstrack Titan of the Deep komt de band, om nog even in voetbalsferen te blijven, voortvarend door de openingsfase. Niks rustig de kat uit de boom kijken, geen saaie balletjes breed, maar met een muur van reverb-gitaren vrijwel direct vol op de aanval. Het maakt ook duidelijk hoe breed het begrip post-rock is. Atmosferisch, geen traditionele songstructuren, meestal instrumentaal met een hoofdrol voor (meerdere lagen van) gitaren. Verder kan het veel kanten op. Million Moons kiest duidelijk voor een directere aanpak dan veel collega’s in het genre, iets meer richting metal. De sound van het Amerikaanse Russian Circles komt misschien nog het dichtst in de buurt.
Op tweede track Last Days Together houdt de band zich meer aan de ‘regels’. Veel bands zouden deze in eerste instantie rustige compositie waarschijnlijk als afsluiter kiezen. De spanning wordt rustig opgebouwd maar na vier minuten gaat het toch echt los met een climax van stevige gitaren en met een drummer die er complexe ritmewisselingen op na houdt, en het einde is van een bijna ‘Muse’-achtige meeslependheid. Zo zouden laatste dagen samen moeten zijn, dan zijn er helemaal geen woorden nodig.
Maar de band kent zeker zijn meer contemplerende momenten. Op een aantal tracks zoals Black Sun Rising zorgt de piano daarvoor. Op Memories of a Past Life is dat de trompet. Ook dat is post-rock, er zijn weinig conventies.
Instrumentaal dus, maar band hanteert wel op elke lp een soort leidraad. De mooi gekozen titel van debuutalbum Gap in the Clouds uit 2022 duidt bijvoorbeeld op dementie. Zijn opvolger I May be Some Time uit 2024 gaat over een drama tijdens een ontdekkingsreis op Antarctica in 1912, de Terra Nova. Een zieke officier blijft achter in de kou om de rest van de crew meer kans op overleving te bieden. Tevergeefs. En als je googled op ‘You be good, I love you’ kom je erachter dat dat de laatste woorden waren van de 31-jarige papegaai Alex, van onderzoeker en dierentrainer Irene Peppenberg. Dus de papagaai op de hoes zal Alex zijn. Het is duidelijk dat de band verschillende niveaus aan drama onderzoekt en dat probeert te vertalen naar hun muziek. De verhalen die Million Moons ‘vertelt’ zijn dan ook vol gevoel, verontrustend soms.
De échte afsluiter van You be good, I love you is Floating for Eternity. Deze kortste track kent een rustige opening met toetsen, glasheldere gitaar, statisch drumgeroffel. En dan zwellen ze de gitaren nog een laatste keer aan, om uiteindelijke weg te sterven in de eeuwigheid.
