Wie na het belachelijke success van BRAT dacht dat Charli XCX datzelfde succes weleens te gelde zou maken, komt met haar nieuwe album Music, Fashion, Film van een koude kermis thuis. Zoals ze in de openingstrack Rock muzikaal en tekstueel al duidelijk maakt: ‘I think the dance floor is dead/So now we’re making rock music.’ En daar is geen woord aan gelogen.
Music, Fashion, Film is Charli XCX ten voeten uit. Een artieste die zich al een aantal keren heeft uitgevonden herhaalt die truc opnieuw, waar dat na het BRAT-succes nagenoeg onmogelijk en ook onverstandig leek. Met de thema’s van de albumtitel als uitgangspunt – en mooi verbeeld op de albumhoes (John Cale – muziek, Marc Jacobs – mode en Martin Scorsese – film) – laat Charli XCX zich zowel humoristisch als kritisch uit over de gevolgen en de vergankelijkheid van een sterrenstatus. Soms in een duidelijke, maar ook net zo makkelijk in een verholen boodschap.
Card Declined is daar een mooi voorbeeld van: waar het grootste gedeelte van dat nummer de decadentie beschrijft als je te veel geld hebt, is het laatste losstaande outro niets meer en minder dan een liefdesverklaring.
In Persona ligt de nadruk op hoe mensen zich vaak anders voordoen dan ze daadwerkelijk zijn, iets anders zeggen dan wat ze bedoelen. En in Camera verwoordt Charli XCX haar onzekerheid en hoe ze daarmee omgaat.
Bijna altijd zijn de tracks op het album lekkere korte recht-toe-recht-aan rocknummers met soms aardige vondsten. Zoals de vervormde gitaren in 2007 en de afwisseling van een simpele naar een schmierende gitaar in Yeah.
Wat minder rocky zijn I’m Afraid, waarin Charli XCX overigens hard verder werkt aan haar negatieve zelfbeeld, en SS26, dat zo op een Taylor Swift-album had kunnen staan.
Magic Mental Montana is een hartverwarmende en spetterend klinkende ode aan haar producers A.G. Cook en Finn Keans: ‘Call you A.G. in my phonebook/Feel so special just to know you/You’re my best friend, but we don’t talk/We make music, we talk that way.’
In de slottrack No One Lasts Forever gaat Charli XCX in op de betrekkelijkheid van roem. Hoe die zo voorbij kan zijn. Vervolgens maakt David Cronenberg in een monoloog duidelijk dat kunst voor altijd is, waar dat voor artiesten juist niet geldt.
Het is exact de boodschap die Charli XCX wil uitdragen. Music, Fashion, Film is een verfrissende zelfreflectie van een veelzijdig artieste, die op onverholen wijze worstelt met alle roem die haar ten deel is gevallen. Maar ook overduidelijk aantoont middels een nieuwe rocksound en intelligente teksten dat het wel goed gaat komen met haar. Charli XCX voegt daarmee opnieuw een fijne plaat toe aan haar al veelzijdige repertoire.
