Reken nergens op, vooral niet op hulp: je staat er alleen voor. Het is geen hele fijne boodschap die Gurriers voor je heeft. Toch is dit politiek geladen album er niet een waardoor je je verloren voelt. Want Nobody’s Coming To Save You zendt met zijn sound energie en kracht uit.
Behalve dat Nobody’s Coming To Save You politiek geladen is, zit het ook vol met activistische kreten. Deze kanaliseren de woede die de onderwerpen bij de band losmaken. Toch zijn het regelmatig kreten die Gurriers niet zelf verzint, maar waarvoor het refereert naar al bestaande content. Zo gebruikt de band op de titel- en openingstrack al woorden van activist Rebecca Solnit en schrijver Kurt Vonnegut en dat is pas het begin.
Toch is het die andere single die de show steelt. Nothing Happens Twice marcheert op onweerstaanbare wijze dwars door je ziel heen. Met geweld, dat wel. Maar er zit een bepaalde strakke lijn achter wat de Ieren doen. Waar op het debuut Come and See de muziek soms haast overstuur in je oren schalde, is het volume nu weliswaar harder, maar zonder dat je trommelvliezen het idee hebben dat de grenzen worden opgezocht. Nausea en Close Call (nummers van het debuutalbum) versus Party Lines en Shades zijn daar perfecte voorbeelden van. Hoewel het volume nu echt naar maximaal gaat, is de balans zoveel fijner.
Party Lines heeft – anders dan de titel doet vermoeden – een van de heftigere onderwerpen, zo verklaart zanger Dan Hoff. Topic in kwestie: hoe de oorlog in Soedan escaleerde. ‘Er werd zoveel gemoord dat ze het bloed op satellietbeelden konden zien. Dat heeft me behoorlijk aangegrepen,’ vertelt hij. ‘Party Lines gaat over de hypocrisie van regeringen die bepaalde landen helpen, terwijl ze tegelijkertijd andere landen bewapenen die mensen op diezelfde plek vermoorden. Dat vind ik krankzinnig.’
Overigens staat Nobody’s Coming To Save You niet alleen maar vol harde tracks. Pins is de eerste track waarop het viertal een wat melodieuzere lijn kiest en Drones zoekt de afwisseling tussen rust en volle bak. Op Waiting For Fisher kent Gurriers maar één stand: dat is gewoon een vol-gas-achtbaanrit van exact drie minuten.
Naast alle woede en politieke boodschappen zijn er een paar tracks die ruimte bieden aan vooruitkijken. Dat begint met de zelfreflectie op I Wish I Was en eindigt met een positieve blik op Today Is Not Enough. ‘The hope I see in you makes it easier to breathe.’
Gurriers is in de twee jaar tussen album een en twee snel volwassen geworden. Dankzij en sound die meer af is en een concept dat beter is uitgewerkt redt Nobody Is Coming To Save You zichzelf.
