Toen Caroline van der Leeuw, frontvrouw van Caro Emerald, een paar jaar geleden besloot om een doorstart te maken onder de naam The Jordan was iedereen verrast en verbaasd. Begin dit jaar waren we dat weer toen de zangeres besloot om verder te gaan onder de naam Caro. Haar nieuwe album Returning to Innocence is een weerspiegeling van een doorgewinterde artiest die zelf de touwtjes in handen heeft.
Precies op de afgesproken tijd meldt Caro zich in een café/restaurant op de Amsterdamse Postjesweg om te vertellen over wat haar allemaal bezighoudt. Ze heeft een klein bedrijfje in de buurt van waaruit ze van alles aanstuurt. ‘Omdat ik zelf onderneem, zijn er tachtigduizend dingen waar ik aan moet denken’, zegt ze. ‘En ik vind het best uitdagend om daar structuur aan te geven. Maar godzijdank heb ik mensen om me heen die me daarbij helpen.’
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: was de ontvangst op de muziek die je met The Jordan maakte minder succesvol dan je had gehoopt?
‘Ja. Ik wist natuurlijk dat het heel lastig ging worden toen ik na Caro Emerald besloot om iets anders te gaan doen. In die zin had ik daar al een voorschot op genomen. Natuurlijk had ik stiekem wel gehoopt dat The Jordan een vlucht zou nemen. Maar de muziek die ik met Caro Emerald maakte en daarna met The Jordan is niet met elkaar te vergelijken.
Het is best lamleggend om zo’n bizar succes als Caro Emerald te hebben meegemaakt. Het ging allemaal zo snel en ik heb er zoveel mooie dingen door kunnen doen, dus toen ik daarna opnieuw begon wist ik: dit gaat pijn doen. Ik ben voor The Jordan echt de emotionele diepte in gegaan. Ook om het succes van daarvoor een plek te geven. Ik wilde met The Jordan als artiest, componist en songwriter serieus genomen worden, zowel hier als internationaal en dat is gelukkig wel gelukt. En het heeft me heel veel artistieke vrijheid gegeven.’
Maar, heeft het tegenvallende succes er dan wel toe bijgedragen om weer de naam Caro aan te nemen?
‘Als The Jordan heel groot was geworden, dan was een naamsverandering natuurlijk een minder slimme beslissing geweest. Maar omdat het op een bepaalde manier is gelopen, kreeg ik juist de ruimte om de naam nog een keer te veranderen. Voor mij is het allerbelangrijkste dat er een plek is waar ik de ruimte heb om alles wat ik als ‘zingend mens’ heb gedaan – en nu nog mag doen – samen te brengen. En dat doe ik gewoon onder mijn eigen naam: Caro.’
Dus het publiek krijgt tijdens je komende shows in het theater ook werk van Caro Emerald en The Jordan te horen?
‘Ja, maar dan wel met een smoel en daarmee bedoel ik een stempel. Het wordt filmisch, sonisch en meeslepend. Tussendoor zal ik wel het een en ander vertellen, maar dat zullen niet hele levensverhalen zijn. Voor mij zijn de teksten van de liedjes al heel leidend en ongelofelijk eerlijk, dus in die zin voelt dat als een dagboek op zich. De focus zal tijdens de shows dan ook het meest bij het nieuwe album liggen.’
Het nieuwe album klinkt lichter, minder donker en minder mysterieus dan de muziek van The Jordan.
‘Klopt. Ieder album dat je maakt is natuurlijk een reflectie van waar je staat. Nowhere Near The Sky was een ‘freefall into a very dark place-plaat’, maar bij Returning to Innocence gaat het veel meer om kwetsbaarheid, onschuld, eerlijkheid, verlangens, hebzucht, mankementen, hard op zeggen dat ik het soms ook niet meer weet en de acceptatie van mezelf als mens. Door al die dingen uit te spreken voel ik me lichter, dus zijn de liedjes dat ook. Hoewel er ook nog wel melancholische stukken op staan hoor.’
Waar zit de kwetsbaarheid dan in bijvoorbeeld?
In het liedje Mama, waarin ik terugga naar de basis hoe ik me als kind voelde. Maar ook in Already Lost, dat gaat over dat ik het moeilijk vond om toe te geven dat ik iets te verliezen had: succes en de identiteit die bij Caro Emerald hoorde. Want, zouden mensen mij straks nog wel leuk vinden als ik dat allemaal niet meer had? Toch heb ik dat verlies ook nodig gehad om verder te kunnen. De conclusie is dan ook: But I’ll sing my songs, wat je me letterlijk in het liedje hoort zingen.’
En de onschuld?
‘Ja, die zit dus in de albumtitel: Returning to Innocence. Dat geeft aan dat ik soms gebukt ga onder het volwassen moeten zijn. Mijn onschuld zal ik nooit verliezen, zeker niet wanneer ik in de studio de liedjes maak. Daar ben ik echt en authentiek.’
Voor mijn gevoel ligt de oorsprong van allerlei soorten stigma’s die je als mens wel of niet zou moeten hebben, heel erg in de vroegere religie en in kerken
Wat wil je verder met de plaat vertellen?
‘Er zit veel thematiek in die raakt aan religie en het gevoel van schuld en schaamte. Die laatste twee dingen voel ik namelijk heel vaak bij dingen die normaal zouden moeten zijn. Voor mijn gevoel ligt de oorsprong van allerlei soorten stigma’s die je als mens wel of niet zou moeten hebben, heel erg in de vroegere religie en in kerken.
Één van die stigma’s is dat de mens in de basis schuldig zou moeten zijn en iets moet opbiechten. Maar eigenlijk vind ik dat heel idioot. Waarom zou ik me soms kleiner moeten maken over iets wat ik voel? En waarom veroordelen we zoveel? Dat zit ook in I Can’t Win verweven. Een gevoel van: Ik mag niet winnen want anders wordt de ander een loser en dan vinden ze me niet leuk. Dus, dan ben ik schuldig. Het is een worsteling met een basale behoefte die iedereen op z’n tijd wel eens heeft: winnen en ergens in slagen.’
Wat moest er anders dan tijdens het maken van The Jordan-plaat?
‘Iets wat ik heel graag wilde was dansbaarheid. Het moest grooven en de rimtes moesten kloppen. Zo heb ik me bij het liedje Goddess laten inspireren door Enigma en het vroegere werk van Madonna. Verder heb ik mijn liefde voor soul en funk in de liedjes gestopt.
Tijdens het maakproces begon ik samen met de producers altijd met live drums, aangevuld met progamming terwijl er intussen een dynamisch gevoel doorheen werd gefietst. De koortjes in de liedjes wilde ik ook per se, omdat we daarmee een sonische kant op gingen die de boel naar een ander niveau tilt.’
De superstar in het gelijknamige nummer waarover je het hebt, wie is dat? Je zingt namelijk: I don’t wanna be your superstar/I don’t wanna be your friend/Baby I can’t never go this far/Faking that smile again/I don’t mind if you don’t like me/This is who I am.’
‘Die superstar ben ik zelf. De tekst van het liedje is geschreven naar aanleiding van de reactie van een oude Caro Emerald-fan die heel erg teleurgesteld was over de muziek die ik met The Jordan maakte. Die herkende me niet meer en vond dat ik niet meer mezelf was. Ik was daar heel geïrriteerd door en dacht: wie ben jij om mij te gaan vertellen wat ik moet doen? Ik ben hier tenslotte niet voor jou. Ik ben niet jouw superstar, maar die van mezelf.’
Artiest zijn is het eigenlijk een hele egocentrische bezigheid
In Goddess vraag je ‘onze vader’ om vergiffenis. Want je zingt: I’m guilty/I’ve always been/And now I’m going to hell for enjoying myself.’ Met welke gedachte heb je dit geschreven?
‘Alles wat ik ooit in mijn leven heb nagestreefd is op papier slecht. Ik wil graag mooi en succesvol zijn en op het podium m’n ding doen. Artiest zijn is het eigenlijk een hele egocentrische bezigheid, want je zit voortdurend naar jezelf te kijken. Zeker wanneer je alle beslissingen neemt in een carrière, zoals ik doe. Ergens voelt het altijd verkeerd dat ik dat nastreef, maar aan de andere kant denk ik: waarom is het dan verkeerd? Ik zeg niet dat de buitenwereld mij dat gevoel geeft. Het zit meer vanbinnen. Gekscherend vraag ik dus om vergiffenis in het liedje.’
En The Guy Bangs, hoe is die ontstaan?
‘Toen ik de tekst schreef was ik geïnspireerd door een uitspraak van Halina Reijn. Die heeft in een podcast gezegd ze dat ze de behoefte heeft om dingen die ze gênant vindt, uit te spreken. Ik kan me daar wel in vinden. In het liedje zing ik dan ook over een bepaalde guy die helemaal van mij is en waar niemand mag aankomen. Platgezegd: hij is geweldig (he bangs) en hij neukt.’
Gewaagde albumcover trouwens. Een foto waarop je een kind borstvoeding geeft. Wat is de gedachte hierachter?
‘Ik wilde alle verschillende menselijke eigenschappen (en dan met name binnen het vrouwenbeeld) samenbrengen in één foto. Iemand die een bepaalde onschuld uitstraalt maar ook sterk en beheersend is. Als vrouw kun je een moeder zijn, of een minnares, of een hoer of een heks.
De sluier die ik op de foto draag staat voor onschuld en er zit een ergens pentagram in verstopt die ‘de wijze en onafhankelijke vrouw’ symboliseert. Ook heeft de foto door de rook iets spiritueels dat voor mij het eeuwige leven laat zien. En ik draag een ring met een punt die de agressieve vrouw symboliseert en opkomt voor haar eigen grenzen. Het moet dus vooral niet gaan om dat ene beeld wat je bij een vrouw kunt hebben, maar juist om de achterliggende gedachtes.’
In de mini-clip van Already Lost boots je eigenlijk diezelfde foto na, maar dan hangt er een man aan je borst…
‘Klopt, ik heb niet alleen de behoefte aan een nieuw vrouwenbeeld maar ook juist het beeld van een man. Mannen mogen wat mij betreft veel vaker hun kwetsbaarheid en afhankelijkheid tonen. De man aan m’n borst laat zien dat hij wil groeien maar eigenlijk kan hij dat niet meer, omdat hij al volwassen is. En dat is weer een link naar de inhoud van het liedje: in een oude situatie blijven hangen die nergens heengaat en het loslaten daarvan. Tegelijkertijd zorgt de man aan m’n borst voor een ongemakkelijk beeld, maar daar moeten we de schoonheid maar van inzien vind ik.’
Heb jij last van het feit dat een vrouw zich extra moet bewijzen in de muziek? Want bij mannen gaat het vaak toch makkelijker…
‘Nee, maar ik kom nu wel een leeftijdscategorie binnen die voor mijn gevoel onzichtbaarder is dan hij zou moeten zijn. Ik zou me daar best voor willen inzetten. Gelukkig is er de laatste tijd wel veel aandacht voor oudere vrouwen die normaal gesproken al snel veroordeeld worden omdat ze niet meer sexy en niet meer vruchtbaar zijn worden gevonden. Ik heb daar zelf gelukkig nog geen last van en hoop dat ik de komende jaren nog beter kan worden in wat ik maak en laat zien, zonder dat ik te veel voor veroordeeld word.’
Returning to Innocence van Caro is van 9 oktober verkrijgbaar
Fotografie: Josinematograpghy
