Met Wishbone presenteert Conan Gray zijn vierde studioalbum en misschien wel zijn meest persoonlijke tot nu toe. De Amerikaanse singer-songwriter staat bekend om zijn openhartige teksten over liefde, identiteit en zelfontdekking. Voor dit project schreef Gray maar liefst driehonderd nummers, vaak in een intieme setting: in zijn bed in pyjama of in de kelder van een concertzaal tijdens tour.
Het album opent met Actor, waarin rustige gitaarpartijen en zachte achtergrondvocalen langzaam worden aangevuld met drums. Het nummer vertelt over een geheime relatie die is stukgelopen, waarbij de ex-partner de gebeurtenissen wegwuift. De regel ‘Let’s pretend nothing happened, I agree, but you’re a much better actor than me’, vat de pijn en machteloosheid treffend samen. De combinatie van subtiele instrumentatie en onderhuidse spanning zet meteen de toon voor de rest van het album.
Na deze ingetogen start volgt This Song, een warme, bijna nostalgische track die doet denken aan de sfeer van zijn debuutalbum Kid Krow. Gray zelf omschreef Wishbone als de ‘oudere broer’ van dat album: minder experimenteel dan zijn latere werk, meer in lijn met zijn oorspronkelijke stijl. De teksten zijn verhalend en filmisch, alsof de luisteraar een scène uit zijn leven binnenstapt.
Aanvankelijk was het niet zijn bedoeling om deze liedjes uit te brengen – ze waren té persoonlijk. Maar de sterke band die hij en zijn vrienden met de muziek opbouwden, zorgde ervoor dat hij samen met zijn vaste producer Dan Nigro toch besloot de nummers op te nemen.
Vodka Cranberry, een van de singles, werd al snel opgepikt op sociale media. Het nummer behandelt de onzekerheid van een relatie die op knappen staat, met de confronterende boodschap ‘If you won’t end things, then I will’. De hoge uithaal aan het einde van de bridge benadrukt de emotionele climax.
Bij Romeo verrast Gray met een korte trompetintro en zacht gefluit. Ondanks het ogenschijnlijk vrolijke arrangement klinkt in zijn stem een zekere droefheid door. In het refrein klinkt juist een herwonnen kracht, wat het contrast met de coupletten extra interessant maakt. Hier wordt duidelijk hoe Gray de afgelopen jaren, zowel muzikaal als persoonlijk, volwassener is geworden.
Met My World schakelt hij naar een lichtere toon. Het is een nummer over het terugnemen van controle over je eigen leven, en laat horen dat Wishbone niet alleen over verlies gaat, maar ook over zelfacceptatie en vrijheid. Class Clown duikt dieper in zijn jeugd en het gevoel er niet helemaal bij te horen. De regel ‘Take your pick, be laughed at or laughed with’ weerspiegelt zijn scherpe observaties over hoe buitenstaanders hun plek proberen te vinden.
De plaat sluit af met Care, een energiek slotstuk dat alle emoties van het album samenbrengt. De uptempo gitaren en krachtige drums ondersteunen de tekst over verdergaan na een pijnlijke breuk: ‘And I don’t cry ’cause it is over, I just don’t feel like I could love again’.
Wishbone is een samenhangende, doordachte plaat waarin Gray’s verhalende stijl en emotionele eerlijkheid centraal staan. De productie is warm en consistent, terwijl de variatie in tempo en sfeer de luisterervaring boeiend houdt. Het album voelt als een muzikaal dagboek, waarin kwetsbaarheid en zelfvertrouwen hand in hand gaan.
