Het tweede soloalbum Blue Morpho, en het eerste onder zijn eigen naam, is een meditatieve feel-goodtrip van Radiohead-gitarist Ed O’Brien. Veelal acterend in de schaduw van de andere twee gitaristen in de band (leadzanger Thom Yorke en multi-instrumentalist Jonny Greenwood) speelt O’Brien een schier ondergeschikte, maar zeker niet onbelangrijke rol binnen Radiohead. Ook zijn zang is vaak ondersteunend, maar daarom niet minder bepalend voor het geluid van de band.
In 2020 debuteerde O’Brien met een eerste soloalbum onder de naam EOB. De release van dit album viel samen met de coronapandemie, waardoor de aandacht voor het album gering was en de geplande optredens geen doorgang konden vinden. O’Brien raakte in een depressie en het heeft tijd en inspiratie gekost om de draad weer op te pakken. Blue Morpho is het resultaat van die reis.
Blue Morpho is een opmerkelijk album. Er staan songs op die volstrekt onverwacht maar wel harmonieus van structuur veranderen. Dat is al te horen in de openingstrack Incantations. Daarin verhaalt O’Brien in een op het eerste gehoor prettige en rustige folky gitaartrack hoe betoveringen (één van de vertalingen van de titel van de track) hem op de goede weg hebben geholpen. Het nummer krijgt een huiveringwekkende metamorfose richting het einde waarin een andere vertaling van Incantations (bezweringen) veel meer op zijn plek is. Er blijft niets over meer van het rustige folk nummer, je hebt eerder het gevoel naar een nieuwe Radioheadtrack te luisteren met O’Brien dit keer in de hoofdrol.
Hetzelfde gebeurt in de slottrack Obrigado. O’Brien heeft een tijd in Brazilië gewoond en de invloed van dat land en cultuur is in deze track duidelijk hoorbaar. Onder een zomers klinkende bossanovasound strooit O’Brien ruimschoots met bedankjes waarna halverwege middels een soort van interlude het nummer een hele andere veel meer mysterieuze sound krijgt met O’Brien opnieuw virtuoos op gitaar.
De titeltrack Blue Morpho en Sweet Spot zijn een stuk eenduidiger. Blue Morpho had zo als schitterende aanvullende track op Radioheads A Moon Shaped Pool kunnen staan. Wat gelijk ook wat zegt over de invloed van O’Brien binnen de band. Sweet Spot is een fraaie rustige gitaartrack waar O’Briens stem wat prominenter aanwezig is dan op de andere tracks op het album. Een stem overigens die niet echt tot de verbeelding spreekt, hetgeen waarschijnlijk ook de reden is voor de nadruk op samen- en achtergrondzang op het album.
Teachers is een verrassend upbeat-track met een ritme, beat, en basloop die veel doet denken aan de track Regiment van het album My Life In the Bush of Ghosts van Brian Eno en David Byrne. Dan blijven er nog twee tracks over (Solfeggio en Thin Places), zonder echte kop en staart, die louter een rol als meditatief geluidstapijtje lijken te vervullen.
De titel Blue Morpho refereert hoogstwaarschijnlijk aan de fraaie vlinder met een mooie helder blauwe kleur die in Brazilië voorkomt. Maar morpho doet onwillekeurig ook denken aan morfen, een niet officieel erkend Groene Boekje werkwoord dat vaak gebruikt wordt bij animaties en video- en beeldbewerking voor transities en overgangen. Met Blue Morpho heeft O’Brien, al dan niet bewust, morfen als leidraad genomen om binnen en over de nummers eenzelfde effect in zijn muziek te bewerkstelligen. En dat is over het algemeen prima gelukt.
