Je hoeft geen fan van de Red Hot Chili Peppers te zijn om je te wagen aan het debuutsoloalbum Honora van Peppers-basgitarist Flea. Net als zijn eerdere uitstapje met Atoms For Peace, waar Flea met zijn virtuoze bassspel bijdroeg aan het hoge dancegehalte van die vruchtbare samenwerking met Thom Yorke en anderen, geldt ook nu dat deze solo jazz- en trompetverkenning ver af staat van de traditionele Peppers-sound.
Met Honora pakt Flea zijn oude jeugdliefde op, de trompet. Initieel bevreesd voor kritiek van de muzikanten uit de L.A.-jazzscene die hij had aangetrokken voor dit project, bleek juist dat diezelfde bandleden geboeid waren door zijn trompetspel en hem aanspoorden die oude liefde nog meer uit te diepen. En dat heeft Flea zeker gedaan. Hij komt niet in de buurt van zijn idolen Miles Davis of Dizzie Gillespie, maar in een elftal uiteenlopende jazzcomposities geeft Flea een proeve van bekwaamheid af waarop hij in de meeste gevallen een ruime voldoende scoort.
De uitschieter op het album is het meer dan tien minuten durende Frailed. Een heerlijk moody jazztrack waarop Flea’s trompet samen meandert met altfluit, cello en gitaar zonder dat er een einde aan mag en lijkt te komen.
Ook Flea’s trompetinterpretatie van de legendarische gitaarsolo van Eddie Hazel in een remake van Funkadelic’s Maggot Brain is van grote klasse en daarbovenop gewaagd en origineel. Hetzelfde kan gezegd worden van zijn versie van Frank Ocean’s Thinkin Bout You. En mocht je Hazel’s gitaar eerder toch hebben gemist, dat instrument komt ruimschoots aan bod in de onvervalste bluesy rockafsluiter Free As I Want To Be waar Flea aan het einde echt trompettert als ware het een olifant.
Old-school freestylejazz hoor je op Morning Cry, en daar moet je van houden. Maar ook als dat niet zo is, zal je moeten toegeven dat ook hier Flea een aardig partijtje meeblaast in het razend complexe nummer. En Atoms For Peace tijden herleven tijdens de hernieuwde samenwerking met Thom Yorke in Traffic Lights.
Naast zijn opgepakte oude liefde voor de trompet is Honora ook een ode aan Flea’s overleden Iraanse schoonmoeder Shahin Badiyan, fraai afgebeeld op de albumcover. En reflecteert het album op zijn hunkering naar een andere betere wereld dan de huidige waarin hij leeft. Dit wordt prominent en strijdbaar verwoordt in A Plea. Zowel in de muziek als in de bijbehorende videoclip.
Als er dan toch iets aan te merken valt op het album is het wel de wat vlakke samenwerking met Nick Cave in de bruincaféjazztrack Wichita Lineman. Het nummer begint nog wel hoopvol met lekkere gitaar, maar lijkt daarna toch voornamelijk om Cave’s stem te draaien. Pas aan het einde mag Flea daadwerkelijk aan bod komen.
Het doet gelukkig niets af aan de algemene indruk. Honora is een bijzonder fijn album waar de liefde voor de wereld, zijn schoonmoeder en bovenal jazz en trompet vanaf spat.
