Jezelf recht aankijken in de spiegel, groeien, je demonen onder ogen zien, accepteren. Het zijn de centrale thema’s op het eerste album van zangeres Janne Schra bij het onafhankelijke label AT EASE. Work Out is kort samengevat een mentale aerobicsklas voor de dwalende geest op zoek naar houvast. Of zoals Schra zingt: ‘Pain, be my work out/Lifting heavy thoughts in the night.’
De release van Work Out kent een lange aanloop. De eerste single en tevens openingstrack verscheen al in de zomer van vorig jaar. In Crystal Tears wordt de feitelijk onjuiste quote ‘It only takes a few muscles to smile and 24 to frown’ aangehaald. Dat doet verder niets af aan de aantrekkelijkheid van dit lied, dat wat wegheeft van een vintage zomersong van Crowded House. In Pain klinkt het besef door dat pijn, hoe ongemakkelijk ook, een onmisbare leermeester is voor persoonlijke groei. Het meest opvallende aan deze track is dat het nergens schuurt. Het proces van het omarmen lijkt in het lied reeds voltooid. Aan het ongemak, dat onderweg ongetwijfeld is ervaren, wordt voorbijgegaan. Dat komt vooral door de zoete, troostende manier van zingen van Schra. En dat valt bij meerdere tracks op. Ze zijn door de gecontroleerde en ingetogen zang toegedekt met een deken van gemoedelijkheid. Alsof de luisteraar beschermd wordt tegen de pijn en emotie die op de route lagen en “slechts” deelgenoot mag zijn van de reflectie achteraf. De worsteling zelf blijft buiten bereik.
Pas gedurende het vijfde lied, getiteld One, laat Schra haar prachtige stem meer gelden en krijgt deze de ruimte om ook eens uit te halen. Daar moet dan wel eerst een onbegrijpelijke brug in het nummer – verzorgt door een trombone – voor doorstaan worden. Al even vervelend is het zenuwachtig klinkende/makende (doorhalen wat niet van toepassing is) tokkelspel waarmee Somebody opent. Maar godzijdank wordt de luisteraar beloond als deze track zich (uiteindelijk) ontvouwt tot lekker vol aangezette elektro-dance.
Somebody krijgt een wat kleurloos vervolg met Stay In Your Lane, waarin het deze keer een nerveuze xylofoon is die halverwege het nummer (onnodig) zijn intrede doet. Jammer, want het leidt af van wat verder tekstueel een prima lied is: ‘You want to find a piece of you, you lost a while ago/who you were before, is it better not to know?’ Work Out eindigt met Motel, waarin Schra een Bijbel openslaat in haar zoektocht naar antwoorden. Daar komt ze tot het inzicht dat, ook al bevindt ze zich bijna op het dieptepunt van al haar ellende, dit nog geen reden hoeft te zijn om je heil te zoeken in religie.
Dat mag dan zo zijn — of niet, in ieder geval zit er in de Bijbel nog iets van een logische opbouw en structuur. Die is op Work Out lastig tot niet te vinden. Alsof de volgorde van de songs meer op basis van artistieke en/of esthetische overwegingen is bepaald dan op de chronologie van de emotionele reis en verworven inzichten van Janne Schra. Work Out zou een ‘album over innerlijke draken in de bek kijken’ moeten zijn. Maar invoelbaar maken wat Schra in die bek gezien heeft, is lastig gebleken. Enerzijds door de volgorde van de tracks, anderzijds door het aangenaam verzachtende en zalvende stemgeluid van Schra. Om de verbinding met het publiek tijdens haar theatertournee wél te maken is nog wel het een en ander nodig. Dus: werk aan de winkel.
