Country is de laatste tien à vijftien jaar opgesplitst in grofweg twee richtingen. De ene richting is meer traditioneel en rootsy (bijvoorbeeld Chris Stapleton), de andere richting is meer popcountry-geluid, waarvan Kacey Musgraves een van de vaandeldragers is. Of beter: opnieuw is. Haar vorige album (Deeper Well, 2024) had een meer folkgeluid, maar op haar nieuwste plaat Middle Of Nowhere is het als ‘vanouds’ driekwartier popcountry in al haar clichés.
Die zijn een aantal tracks lang nog wel te verhapstukken, maar allengs begint het nogal op de zenuwen te werken, met name het overvloedig gebruik van de steelgitaar. Het album opent met het titelstuk: Middle Of Nowhere. Dat is meteen ook het meest originele stuk dat we op de plaat tegenkomen. Verrassend is het driekwartsmaat refrein tegenover de vierkwartmaat coupletten. Tel daarbij op een melodielijn (vooral in de eerste aanzetten van de coupletten) die wat wegheeft van Somethin’ Stupid van Frank en Nancy Sinatra, en je hebt een prima song te pakken.
Dry Spell is het meest komische nummer van de in totaal dertien liedjes. Het zijn de subtiele edoch platte taalgrappen die allemaal verwijzen naar een (te) lange periode van seksuele droogte: ‘I’m so lonely, lonely with a capital H/If you know what I mean.’ Ja Musgraves, zelfs in steenkoolengels ben je heel goed te begrijpen.
Maar wanneer we bij de derde track aankomen beginnen de wielen van dit album uit het karrenspoor te lopen. Back On The Wagon is een optelsom van country-clichés: old-school countryrijm (hunny, money, funny), het er aan de haren bijgesleepte ‘the fourth of July’, de ’geleende’ overslaande stem van Dolly Parton en de almaar doorjengelende steelgitaar. Minstens zo versleten klinkt Abilene: een druilerig lied over de 115.000 inwoners tellende stad Abilene in Texas. Een van die inwoners is een jonge vrouw die op een dag sigaretten gaat kopen om vervolgens de bus te pakken om nooit meer terug te keren (‘nothing good ever happens anyway in Abilene’). Pluspunt van dit lied is de afwezigheid van de steelgitaar. Nadeel is dat er een banjo voor in de plaats komt.
Middle Of Nowhere leeft gelukkig nog wel even op door de klanken van Loneliest Girl. Met name het sfeerrijke arrangement dat klinkt als een combinatie van Fleetwood Mac en John Mayer (probeer je in te beelden dat hij het is die de solo speelt op de steelgitaar zo rond minuut drie), klinkt overtuigend en aantrekkelijk.
Wat volgt zijn een aantal weinig verheffende samenwerkingen, waarvan die met Miranda Lambert tot de meest bedenkelijke mag worden gerekend. Ongemakkelijk cabaretesk met tenenkrommende teksten. Musgraves kennende zal dit ironisch bedoeld zijn, maar heeft in dit geval als bijeffect dat je de artiesten nauwelijks serieus kunt nemen als die zichzelf niet serieus nemen.
Aan het einde wordt er nog een verwoede poging gedaan om met enkel een klassieke Spaanse gitaar een moment van zelfreflectie te creëren. Het werkt! …totdat na zo’n twee minuten die verdraaide steelgitaar de boel weer eens komt vergallen.
Als je een countryalbum op zijn merites moest recenseren op basis van de hoeveelheid countryclichés en gebruik van steelgitaren, dan hadden we met Middle Of Nowhere te maken met een van de beste countryplaten aller tijden. Maar luisteren we breder en diepgrondiger, dan klinken de tracks op Middle Of Nowhere toch vooral als een wat tegenvallend ‘Gen-Z-country’-album.
