De Amerikaanse countryrockband The Jayhawks bestaat inmiddels alweer veertig jaar. Die periode heeft een aantal invloedrijke albums opgeleverd, zoals Tommorow The Green Grass (1995), Smile (2000) en Rainy Day Music (2003). Het is tegen die achtergrond een bizar gegeven dat de vierkoppige band in die veertig jaar geen enkele toonaangevende muziekprijs gewonnen heeft. Sterker nog, The Jayhawks is nog nooit genomineerd voor een Grammy-award. Het is voor de trouwe schare fans te hopen dat het nieuwe album Sanctuary Park dit lot wél ten deel valt, want daar bieden de elf tracks meer dan voldoende aanleiding voor.
Dat de tijd zijn sporen nalaat op de stembanden van zanger, tekstschrijver en gitarist van The Jayhawks Gary Louris, is een zegen. Wat klinkt hij op Sanctuary Park doorleeft, gekwetst en toch ijzersterk. Het rafelrandje op zijn stembanden is duidelijker aanwezig, wat hem nog meer dan voorheen doet klinken als een mix van Bob Dylan en Neil Young. Het refrein op albumopener Keeping Our Heads Above Water is heerlijk losjes gezongen. Nu stond The Jayhawks immer al bekend om zijn samenzang die teruggrijpt op bijvoorbeeld Crosby, Stills, Nash & Young. Deze opener doet daar nog een schepje bovenop doordat het een live studio-opname is. Daardoor is de klank meer open, spontaan en energiek.
Volgende track is Kingston Girl, waarin vooral de tekst van het tweede couplet bepalend is. ‘It started off in Lake Louise/Took three days to get to Saugerties/Shoveled snow outside Big Pink/Watched the silver sun slowly sink.’ Hier komt heel veel samen, wat de kwaliteit van songteksten schrijven van Louris onderstreept. Saugerties is de plaats op zo’n anderhalf uur rijden van Bethel; de plaats waar het beroemde festival Woodstock plaatsvond. In Saugerties staat een groot roze huis (Big Pink), waar Bob Dylan samen met The Band The Basement Tapes (1967) opnam. En voordat The Band The Band heette, droegen ze de naam The Hawks. Kortom; Kingston Girl is een aangenaam soort duik in de Noord-Amerikaanse popgeschiedenis.
Als vervolgens de eerste gitaarklanken van Mr. Lincoln uit de speakers tevoorschijn komen en het heerlijke nasale geluid van Louris volgt en zingt ‘I was playing in The Band’, zit het wat ons betreft met (in ieder geval de nominatie voor) een Grammy-award wel goed. Leap Of Faith, even verderop op Sanctuary Park, bevestigt dit zekerheidshalve nog even.
Het losse, open geluid met veel ruimte tussen de instrumenten, geeft het album zijn charme. Producer Bob Ezrin, die in 2000 ook achter de knoppen zat bij de opname van het eerdergenoemde album Smile, heeft de nummers op Sanctuary Park iets ouderwets en organisch meegegeven door de band live in de studio te laten spelen. Het aanstekelijke uptempo folkrock-nummer American Midnight is exemplarisch voor deze sound.
Titeltrack Sanctuary Park gaat over een plaats in Canada waar de vrouw van zanger Gary Louris is opgegroeid. Hij gebruikt een park dat in die plaats gelegen is als metafoor voor het teruggaan naar de persoon die je ooit was. Een beetje psycholoog zou zeggen: het kind in jezelf zoeken. Deze sleuteltrack verklaart waarom het album zo’n sterk tijd- en plaatsgevoel heeft. Het gaat voortdurend over waar je bent en wanneer je bent.
Dat kind doet ook nog van zich spreken in slotlied Rowing The Boat, want oorspronkelijk schreef Louris dit voor kids-zender Nickelodeon. En het klinkt ook als een lullaby, maar wel een met een serieuze boodschap: we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dus draag je steentje bij door te roeien tot we zijn op de plek waar je jezelf kunt zijn.
Wat ons betreft zit het met die Grammy-award dit jaar dus wel goed met dit heerlijke americana-album Sanctuary Park. Maar laat het alsjeblieft niet zo’n ongemakkelijke, tenenkrommende oeuvre-award zijn. The Jayhawks verdient meer erkenning en waardering dan dat.
