In 2019 bewees Kim Gordon met haar solodebuut No Home Record dat ze nog altijd helemaal thuis is in de vernieuwende muziek. Ze combineerde moderne rap en snelle ritmes met haar eigen experimentele geluid. The Collective uit 2024 was zwaarder, nog gedurfder en leverde haar twee Grammy-nominaties op.
Over PLAY ME, soloalbum nummer drie van de voormalige bassist van Sonic Youth kun je eigenlijk hetzelfde zeggen als over The Collective: dat het nóg gedurfder is dan zijn voorganger. Single NOT TODAY voedde niet alleen het vermoeden, maar wellicht ook de hoop dat Gordon terug zou grijpen op het vertrouwde Sonic Youth-terrein van overstuurde gitaren. Maar niets daarvan. Daarvoor in de plaats nog meer en stevigere ‘trap-beats’ en vervorming.
De eerste twee hiphop-achtige tracks leunen op smakelijke samples, de eerste nota bene met blazers en zijn met terugwerkende kracht uiterst toegankelijk te noemen. Dat is de invloed van vaste producer Justin Raisen zou je kunnen denken. Maar Gordon wil verder, en vooral sneller verder. Dat resulteert in een album van twaalf tracks, gepropt in slechts dertig minuten. Tracks die veel weg hebben van jams met veel elektronica en waaraan niet te veel geschaafd mocht worden. Hoe meer rafelranden hoe beter. Als er éen term van toepassing op Gordon is het wel “onconventioneel”.
NO HANDS (‘on the wheel’) is een piepend en krakend opgewonden standje waar werkelijk niets conventioneels aan is. Zoals er over eten vaak van ‘aardappelen, vlees en groente’ gesproken wordt, klampt rockmuziek zich vast aan het adagium basgitaar, drum en gitaar. NO HANDS is een ongebruikelijke curry van pak ‘m beet pasta, rode kool en sambal. Zie maar of je het lust.
Op DIRTY TECH zingt (nou ja, Gordon praat-zingt) hijgerige teksten als ‘I like it when you talk dirty tech to me’, alsof het DIRTY TALK is, maar gaat over het achteloze gebruik van technologie zoals AI, met al zijn impact. Met humor bereik je soms meer.
De eerdergenoemde single NOT TODAY (met zijn 3.35 minuten verreweg de langste track) doet bij de eerste noten opvallend veel denken aan Joe Jacksons Steppin’ Out, maar de galmende reverb-gitaar en een soort arpeggio drums veranderen dat.
Met zijn hoge tempo, vervreemdende geluiden en vervormde vocalen zoals op het grappige BUSY BEE, is PLAY ME een behoorlijke luister-uitdaging. De korte tracks maken het ook niet gemakkelijk om zich in je hoofd te nestelen. Gordon is en blijft ook op hogere leeftijd een prikkelende artiest die de luisteraar graag bij de les houdt.
The Collective opende met de track BYEBYE; een opsomming van reisartikelen. Op PLAY ME is variant BYEBYE25 de afsluiter; een grimmigere opsomming van termen die in de huidige verrechtste politiek gevoelig liggen. Alles op een zompig muzikaal bedje dat typerend is voor het fenomeen Kim Gordon.
Het album PLAY ME van Kim Gordon verschijnt op vrijdag 13 maart.
