Na vijf jaar van uitgestelde releases, geannuleerde optredens en voortdurende controverse verschijnt met Make-Up Is A Lie eindelijk een nieuw studioalbum van Morrissey. De voormalige frontman van The Smiths levert voor de veertiende keer een verzameling popliederen af. De vraag is niet zozeer of hij herkenbaar klinkt, maar vooral of deze langspeler nog weet te verrassen of overtuigen.
De opening You’re Right, It’s Time zet meteen de toon. Het nummer grijpt terug naar een sfeer die sterk doet denken aan new wave en alternatieve pop uit de jaren tachtig. Dat nostalgische gevoel blijft aanwezig in veel composities op de plaat. De titeltrack Make-Up Is A Lie draait om een eenvoudig refrein dat herhaald wordt, een aanpak die ook in andere liederen terugkomt. Deze herhaling kan ritmisch goed werken, maar zorgt er soms ook voor dat de tracks wat statisch aanvoelen.
Met Notre-Dame verschuift de aandacht naar Frankrijk, een land dat vaker terugkeert in de teksten. Het nummer verwijst naar de beroemde Parijse kathedraal en bevat opmerkelijke regels over de brand van 2019, zoals: ‘We know who tried to kill you’. Amazona, een cover van een Roxy Music-nummer, dient als korte overgangsstuk en biedt even rust in het tempo van de langspeler.
In Headache kiest Morrissey opnieuw voor een eenvoudige tekst die veel herhaald wordt, waardoor de track bijna mantra-achtig klinkt. Boulevard leunt vooral op sfeer en een subtiele spanningsopbouw, terwijl Zoom Zoom the Little Boy iets meer beweging en ritme brengt. The Night Pop Dropped roept nostalgie op en blikt terug op de geschiedenis van popmuziek. De korte compositie Kerching Kerching functioneert als een intermezzo dat het midden van de plaat verbindend afsluit.
In het laatste deel van het album verschuift de focus naar meer verhalende liederen. Lester Bangs wordt in meerdere recensies genoemd als een van de sterkere momenten op de plaat, vooral vanwege de melodieën en de ingetogen begeleiding waarin de zang goed tot zijn recht komt. Many Icebergs Ago is een langzame compositie waarin de herhaling van zinnen opnieuw centraal staat. De afsluiter The Monsters of Pig Alley verwijst wederom naar Frankrijk en rondt de plaat af met een melancholisch karakter.
Make-Up Is A Lie klinkt daardoor herkenbaar en consistent in stijl. De langspeler leunt op nostalgie, een jaren-tachtiggevoel en teksten die vaak dezelfde zinnen herhalen. Dat levert een duidelijke eigenheid op, maar maakt de plaat soms minder afwisselend. Tegelijk toont Morrissey dat zijn stem en visie nog altijd een duidelijke stempel op zijn composities drukken, waardoor de luisteraar zijn kenmerkende stijl direct herkent.
