Met A Matter Of Time: The Final Hour voegt Laufey een laatste hoofdstuk toe aan haar meest recente langspeler. De uitbreiding met vier nieuwe nummers voelt niet als een losse toevoeging, maar als een bewuste afronding. Haar herkenbare mix van jazz, pop en klassieke invloeden blijft centraal staan, terwijl de thematiek rondom liefde, onzekerheid en loslaten nog één keer wordt aangescherpt.
In de oorspronkelijke recensie van A Matter Of Time werd al duidelijk hoe sterk Laufey is in het neerzetten van een sfeer. De plaat balanceert tussen nostalgische jazzinvloeden en moderne pop, met een focus op kleine, persoonlijke verhalen. Haar stem en arrangementen zorgen voor een warm en gecontroleerd geluid, al ligt het tempo vaak laag en blijft de variatie soms beperkt.
Die kracht ligt vooral in consistentie. Laufey bouwt geen album op grote pieken, maar op een constante sfeer die doet denken aan oude jazzstandards en filmische romantiek. Tegelijk blijven haar teksten direct en herkenbaar, waardoor het nooit afstandelijk wordt. Dat vormt de basis waarop The Final Hour verdergaat.
Van de vier nieuwe nummers springt Madwoman het meest in het oog. Het nummer klinkt net iets scherper en directer dan veel van haar eerdere werk. Onder de elegante productie zit een lichte spanning, alsof Laufey speelt met hoe ze wordt gezien. In regels als ‘say I’m dramatic, say I’ve lost my mind’ klinkt die zelfbewuste draai duidelijk door.
How I Get voelt juist lichter en toegankelijker. De melodie is speels en blijft snel hangen, terwijl de tekst draait om zelfreflectie binnen relaties. Zinnen als ‘this is how I get when I’m scared to lose you’ geven het nummer een open en herkenbare lading. Het is een track die makkelijk weg luistert, maar genoeg detail bevat om interessant te blijven.
In I Wait, I Wait, I Wait vertraagt alles weer. De herhaling in de titel werkt bijna hypnotiserend en benadrukt het gevoel van wachten en onzekerheid. Met regels als ‘I wait, I wait, I wait for something to change’ wordt dat gevoel nog eens onderstreept. De productie blijft klein en ingetogen, waardoor de emotie centraal blijft staan.
De afsluiter I’ll Forget About You (In Time) voelt als een logische afronding. Het nummer draait om loslaten, maar zonder grote gebaren. Laufey zingt ‘I’ll forget about you in time’ met een berustende toon die eerder accepteert dan overtuigt. Juist die terughoudendheid maakt het effectief.
A Matter Of Time: The Final Hour is daarmee een consistente toevoeging. De nieuwe nummers veranderen het album niet, maar verdiepen het wel. Laufey blijft dicht bij haar eigen stijl en laat vooral zien hoe sterk die basis inmiddels is. Het resultaat is een uitbreiding die het geheel afrondt zonder uit balans te raken.
