Het Nederlands/Nieuw-Zeelandse trio MY BABY is alweer toe aan het zesde studioalbum Echo. Vorig jaar verscheen hun livealbum Acoustic. Blues. Club., waar hun songs in een meer kale uitvoering ten gehore werden gebracht. Met Echo is MY BABY weer vol in de weer met hun aanstekelijke mix van blues, delta-trance, dub, gospel, boogie en vooral de hypnotiserende beats van drummer Joost van Dijck. Frontvrouw, bassist en zus Cato zingt nog steeds even bezwerend en ze wordt op dit nieuwe album veelvuldig bijgestaan door medezanger en gitarist Daniel de Vries. Het album voelt voor de fans vertrouwd aan, maar is tevens een prima kennismaking – mocht dat nog nodig zijn – met het muzikale universum van MY BABY. Het blijft toch eigenaardig dat het trio niet nog veel groter en bekender is. Wellicht iets te weinig radiovriendelijke songs?
De titelsong en albumopener begint als een bandje dat aftelt in de oefenruimte, maar ontpopt zich al snel tot een aanstekelijke track. Indringende zang van Cato van Dijck, fonkelend gitaarspel ondersteund door een onverstoorbare bas en – hoe kan het ook anders met zo’n titel – de nodige echo’s. De band heeft samen met producer Martijn Groeneveld een fraai geluidsbeeld geschapen. De eerder uitgekomen single Ain’t No Turning Back houdt de vaart er goed in, waarbij drums, bas en gitaar om elkaar heen wervelen. Siren Song opent met indringende zang en het kenmerkende gitaargeluid dat je op vele albums van MY BABY tegenkomt. Na de intro breekt het nummer open en volgt een vette drum en groovende bas. RU 4 Real combineert stevige house met een slidegitaarsound, die niet zou misstaan in zompige bluesdocumentaire over het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Hier overheen wederom de serene zang van Cato van Dijck.
In Agree To Disagree wordt het tempo wat teruggeschroefd, althans in de eerste halve minuut waarna de beat stevig binnenkomt. De muziek krijgt via bas en drums een hypnotiserende pulse. Over deze basis dartelen gitaar en zang, een fijne combinatie die moeiteloos overloopt in We Agree. Deze track houdt op ieder feest stand, filmische melodieën op een diepe groove. Less Is More houdt die groove goed vast, maar dan wel in een lager tempo. Terwijl MY BABY in Smiley Virus weer vol gas geeft. De plaat wordt afgesloten met Queens Lament en Lighting. In de eerste track neemt Daniel de Vries qua zang de lead. Hier is de bluesachtergrond van de band nog het meest hoorbaar. De laatste track laat alle muzikale stijlen bij elkaar komen, waarmee het album een waardig einde krijgt.
MY BABY is een groep die live het best tot haar recht komt; dan komt de muziek met bijpassende visuals direct binnen. Het is knap dat de groep iedere keer toch wel weer in staat blijkt om een flink deel van die live-ervaring te vatten op hun studioalbums. Echo vormt hier geen uitzondering op. Het is een zeer prettig album dat zich bij meerdere draaibeurten steeds meer in je muzikale geheugen grift. Tevens lijken veel tracks te schreeuwen om snoeihard en loepzuiver over de festivalweides gespeeld te worden. Zonder buren of met een koptelefoon kun je die ervaring dicht benaderen met Echo. Een fijn album voor zowel een introspectieve trip in de koptelefoon als voor een uitbundig feest op de dansvloer.
