Een tweede album, ga er maar aan staan. De Engelsen hebben er zelfs een term voor: het second album syndrome. Daar waar een eerste plaat vaak een verzameling is van jarenlang schrijven, dromen en uitproberen, is er voor het tweede album ineens veel minder tijd en liggen verwachtingen op de loer. Olivia Dean weet daar wel raad mee. Haar debuut Messy uit 2023 werd internationaal goed ontvangen en het lijdt geen twijfel dat dit ook met opvolger The Art Of Loving gaat gebeuren.
Nu kunnen we hier een vlammend betoog houden dat dit tweede album wat veilig klinkt. Alle twaalf tracks op The Art Of Loving zouden zich prima thuis voelen op Messy. En alle twaalf laten qua thematiek, productie en instrumentatie weinig verrassends horen ten opzichte van Deans debuut. Maar dat zijn precies de redenen waarom het zo’n fijne plaat is: je voelt je er meteen in thuis. Alsof je een plaat herontdekt die al jaren in de kast bleek te staan.
Van de eerste drie singles is Man I Need de meest succesvolle; Dean scoorde hiermee haar eerste nummer 1-hit in Nederland (in andere landen zal dit ongetwijfeld opvolging krijgen). Het lied gaat over een persoon die houvast zoekt in woorden, omdat de daden en stilte van de ander voor verwarring zorgen. Wie The Art Of Loving luistert zal horen dat zo goed als elke song een charme huisvest als Man I Need. En toch: alles wijkt net voldoende af van elkaar om boeiend te blijven. Bijvoorbeeld So Easy (To Fall In Love), een vrolijk en flirterige ode aan aantrekkingskracht en zelfvertrouwen, waarin je charme van Diana Ross in haar Motownperiode hoort. Of een track als Loud met de prachtige en pijnlijke zin ‘You turn me on just to turn me down’, waarin Dean laat horen ook te beschikken over een getroebleerd stemgeluid met dito emotie en lading. De repeterende zin ‘The silence is so loud’ in dit lied mag dan misschien in woord niet bijster origineel zijn, in uitvoering is het indrukwekkend. Let ook vooral op de sterke productie; hoe dit lied opent met een Spaanse gitaar en eindigt op piano.
‘The art of loving/It wasn’t all to nothing/You taught me something’ uit de titeltrack én albumopener doet denken aan het boek The Art Of Loving van Erich Fromm (1900-1980). Hij betoogt dat liefhebben net als schilderen of muziek maken vraagt om oefening, inzet en bewustzijn. Met dit tweede album laat Olivia Dean horen dat ze vol overgave met dit drieluik bezig is. Misschien niet zo overtuigend (lees: verrassend) als haar debuutalbum Messy, maar meer dan ruim voldoende om het pleit van het second album syndrome in haar voordeel te beslechten. In die zin is de hoes van The Art Of Loving treffend: vergelijkbaar met het vorige album, maar met net iets minder kleur op de wangen.
