Muziekjaar 2025 voltrok zich als een compleet mensenleven. Van nieuwe, veelbelovende artiesten die ter wereld kwamen tot het overlijden van iconen als Rob de Nijs, George Kooymans, Ozzy Osbourne en Marianne Faithfull. We vonden met Kensington oude vrienden terug die we uit het oog waren verloren, we zeiden vaarwel tegen KANE en leefden mee met het emotionele jaar van Suzan & Freek. In deze serie blikt de redactie van Nieuweplaat terug op het afgelopen muziekjaar. Wat waren hoogtepunten? En wat viel juist ontzettend tegen. Vandaag de terugblik van recensent Martijn Vermeulen.
Mijn ontdekking
In 2025 luisterde ik naar 1.891 verschillende artiesten in 360 verschillende genres, zo vertelt Spotify Wrapped mij. Mijn luisterleeftijd blijkt 73 jaar te zijn. Klinkt niet echt als compliment, maar wie weet bewijst het dat je nooit te oud bent om nieuwe muziek te ontdekken. Zo ving mijn oor ergens halverwege september een bijzonder stemgeluid op. Het bleek na enig zoekwerk de stem te zijn van de Nederlandse zanger Nambyar.
Zijn tweede album, getiteld Remedy, verscheen op 10 oktober; een fijne luisterplaat vol melancholie, melodische finesse en een aantrekkelijk atmosferische sound. In mijn recensie over dit album schreef ik: ‘Daarmee doet Remedy inderdaad wat het in de titel zegt: het geneest. Wát is ons (nog) niet helemaal duidelijk, maar het werkt nu al.’
Nu ruim twee maanden later en vele luisterbeurten verder zijn deze woorden wat mij betreft nog steeds bewaarheid. Nambyar verdient voor deze plaat veel meer aandacht en waardering dan hem tot nu toe ten deel is gevallen.
Mijn tegenvaller
We schrijven 22 maart 2018. Ik zit op rij 2 in een uitverkocht Carré. Rondom me zitten onder anderen Gerard Ekdom, Anouk, Gregory Porter en Mick Jagger. Niet zo gek want de zanger met één van de beste stemmen uit popmuziekgeschiedenis treedt die avond op: Michael McDonald. Hij zingt het dak van Carré eraf, blaast iedereen omver en doet dat met zoveel consumptie dat ik het tot de dag van vandaag uit m’n ooghoeken aan het weghalen ben.
Het uit duizenden te herkennen, diepe, warme stemgeluid: dát soulvolle timbre hoop ik terug te horen op het eerste album van The Doobie Brothers in veertig jaar, met de koning van de blue-eyed-soul in de gelederen: Walk This Road. Maar al snel blijkt dat de combinatie McDonald-Simmons-Johnston (kortweg drie leadzangers in dezelfde band) niet mengt, maar meer naast elkaar getolereerd wordt. Dat ik niet de enige bent die het zo hoort blijkt uit de cijfers bij dit album: de individuele tracks scoren gemiddeld een matige 300.000 streams, uitgezonderd twee tracks die ruim boven het miljoen gaan. En laten dat nu net de twee tracks zijn waarop McDonald de leadzang heeft. Walk This Road als album valt tegen, Michael McDonald nooit.
Mijn muziekmoment
Mijn muziekmoment van 2025 kwam verpakt in een film: Train Dreams. De muziek in deze prachtige film is van de hand van Bryce Dessner (The National), waarbij Nick Cave het slotlied voor zijn rekening neemt. Dát lied van Cave, met dezelfde titel als de film, bracht een aantal persoonlijke gebeurtenissen van 2025 samen in twee zinnen:
‘De ruimte die me verbindt met waar ik nu ben,
met de plek waar ik ooit zal zijn,
wordt gemeten in de woorden die we spreken
en de vreemde en wonderlijke dingen die ik heb gezien.
Het wordt gemeten in waarheid, het wordt
gemeten in liefde,
gemeten in een neiging tot pijn.’
Train Dreams (zowel film en lied) zet je aan denken en voelen over de waarde van het leven en met wie je dat wil delen. Het zet aan tot reflecteren over de keuzes die je ooit maakte en hoe je nu op die keuzes terugkijkt. Train Dreams is een liefdevol litteken dat dagelijks aantoont hoe kwetsbaar en onvoorspelbaar het leven is. Met alle gemis tot gevolg – en een glimlach bij warme herinneringen aan ontvallen dierbaren bovendien.
Mijn album
Op 20 maart presenteerde de Belgisch-Egyptische zanger Tamino zijn derde album, getiteld Every Dawn’s A Mountain; een ingetogen album rondom thema’s als rouw, verlies en loslaten. Het is daarbij opvallend hoeveel zeggingskracht Tamino weet te leggen in zijn spaarzame woordgebruik. Veel wordt tussen de regels door gezegd, als sfeer en samenhang woordeloos van zich doen spreken. Elke luisterbeurt weer weet Tamino de wereld uit duizend-en-één nachten tot leven te brengen en laat ik me ademloos, verstild meenemen op reis. Een reis langs wat was, wat is en wat nog gaat komen. Wat mij betreft het mooiste album van het jaar!
Mijn top 25
Hier kijk ik naar uit
Van de volgende artiesten zal in 2026 een album uitkomen waar ik met genoegen naar uitkijk: Acda en De Munnik, Van Morrison (de man weet niet van stoppen, gelukkig), Gorillaz (de tot nu toe verschenen nummers zijn ijzersterk), Björk, Muse en Robin Storm. Robin Storm? Ja, Robin Storm! Houd die naam in de gaten op Nieuweplaat. Ik verwacht dat 2026 zijn doorbraakjaar wordt.
Gelukkig kun je muziek – naast luisteren – ook kijken en lezen. Volgend jaar verschijnt bijvoorbeeld de biopic over Michael Jackson in de bioscopen en naar verluidt ook over Joni Mitchell en Snoop Dogg. Verder worden er nieuwe biografieën over Golden Earring, Stevie Nicks, Paul Simon en James Taylor uitgebracht. Heerlijk vooruitzicht, hoewel ik zo teruglezend nu al tijd tekort kom in 2026…
