Tien jaar na zijn veel te vroege overlijden hebben de beheerders van de zogenaamde The Vault, het volgens ingewijden onmetelijk grote muziekarchief van Prince, deze geopend om het nieuwe album Timeless te releasen.
Zo’n album op basis van onbekend, ongereleased, maar ook bekend materiaal is altijd spannend. En zeker bij een artiest als Prince, met zijn enorm brede spectrum aan muziekstijlen, is het de vraag of wel de juiste keuzes worden gemaakt. Wat je de samenstellers in ieder geval moet nagegeven is dat ze keuzes hebben gemaakt die het hele tijdspad van Prince’ carrière representeren. Waarbij ze overigens absoluut niet chronologisch te werk gaan.
Openingstrack I Am You is een oudje uit Prince zijn begintijd, zeg maar uit zijn 1999-albumperiode, en zou ook naadloos op dat album hebben gepast. Met Tick Tick Bang wordt een wat vreemde en overbodige stap naar het tijdperk van Graffiti Bridge gezet, aangezien dit geen nieuw, onbekend of ongereleasede versie van de track is. Het wordt allemaal goedgemaakt met Heaven. Heerlijk om weer die vertrouwde LinnDrum (LM-1) te horen die we zo goed kennen van tracks als When Doves Cry en het album Purple Rain. Daarnaast is Heaven bovendien gewoon een hemels nummer. Lijzig horen we Prince meerstemmig zingen, virtuoos begeleid door een synthesizerorgeltje.
I Wonder borduurt logisch voort op de inmiddels gestegen verwachtingen van wat de rest van dit album nog mag brengen. En With This Tear stelt ook niet teleur. De ooit door Prince geschreven en volgens velen succesvol door Celine Dion uitgevoerde track is in de versie van de meester himself ook niet te versmaden. Al komt de track niet in de buurt van een ballad als Sometimes It Snows In April.
Voor de tweede helft van het album hebben de schatbeheerders iets mindere keuzes gemaakt. Stone is nog wel een prima, maar niet heel opvallende track. Calabama daarentegen is een voorbeeld van de dertienindozijntracks die Prince uitbracht na zijn grote artistieke successen met albums als Purple Rain en Sign O’ The Times. Het is wachten op de sax van Candy Dulfer, die nooit komt…
The Guilty Ones is een onvervalste speedy rocksong. Door de geluidsmuur heen zit Prince’ weergaloze gitaarspel nauwelijks hoorbaar verstopt. Maar wie er oor voor heeft, vindt opnieuw de bevestiging van wat voor begenadigd gitarist Prince wel niet was. Bestest Friend is gewoon een fijne relaxte track waarin Prince zijn stem in vele vormen te horen is.
Jazzy en bluesy afsluiter How Come U Don’t Call Me Anymore behoeft eigenlijk geen duiding. Opnieuw een bekende track, maar zo ééntje die je niet genoeg kan horen. Zeker niet in deze live-uitvoering. Het laat ontegenzeggelijk horen wat een geweldige artiest en performer Prince was.
Het heeft tien jaren geduurd voordat de schatkluis met Prince-muziek even open is gegaan. Het resultaat is een prima album, maar het beantwoordt niet aan het vermoeden dat er nog zoveel ongelofelijk moois in die kluis zou moeten liggen. En dus blijf je achter met het gevoel dat Timeless toch ook vooral bedoeld is om de aandacht voor de geweldige artiest levend te houden. Dat is in ieder geval gelukt.
