Het project duurde maar liefst vier jaar, maar eindelijk ziet Dreamer+ – het debuutalbum van Sassy 009 – het daglicht. Debuutalbum is wat bezijden de waarheid want voorafgaand heeft Sassy 009 al wat eerder materiaal gereleaset in de vorm van singles en ep’s in het genre synth-pop. Met Dreamer+ neemt Sassy 009 een wat sombere, meer introspectieve afslag.
Sassy 009 is al geruime tijd een solo-project van de van origine Zweedse, maar nu in Oslo woonachtige, artiest en producer Sunniva Lindgår nadat haar twee vrienden de band al snel na de start verlieten.
Dreamer+ is, op wat uitzonderingen na, een verzameling van songs die een weerslag is van een fictieve veelal duistere droomwereld gevuld met allerhande op en neer schietende emoties. Daarbij speelt de monotone lage stem van Lindgår een onmisbare en voorname rol. Ronduit inventief is hoe een wegscheurende motor wordt gebruikt in de lekker dansbare openingstrack Butterflies. Zowel als ondersteuning in de melodie, maar ook als metafoor voor hoe snel je je dierbare vrienden kwijt kan raken.
Helaas zakt het album na deze prima openingstrack behoorlijk in. Edges is een vlakke track waar overigens wel voor de eerste keer het uitstekende drumwerk van Elias Tafjord duidelijk hoorbaar is. Eigenlijk op het hele album zijn die drums van hoge kwaliteit. In The Snow (“I am not afraid, I just want to know. How it feels in the snow”) is een eenmalige opleving in de reeks van de vijf tracks na de opening. Het nietszeggende instrumentele intermezzo RIP Time and Thought lijkt voor Tafjord gemaakt te zijn. De titeltrack zonder +, Dreamer, is een wat zeurderige ballad. En Sleepwalker’s Pendulum gaat ten onder aan onverwachte tempowisselingen.
Vanaf Someone lijkt het album opnieuw tot leven te komen. De fijne beat met repeterende en opbouwende synths zorgt voor de nodige pit. Het daaropvolgende Mirrors is het hoogtepunt van het album. De samenwerking met de Maleisisch-Ierse producent en zangeres yunè pinku levert een downtempo track op vol met hypnotiserende vocals over een terugkerende droom waaruit je niet weet te ontsnappen. In Tell Me zorgt Blood Orange, ondanks de sombere opening, voor een lichtvoetig hoogtepuntje.
Met het fraaie melodieuze My Candle wordt het blok aan goede songs helaas afgesloten. Enemy is een onsamenhangende track en de slottrack Ruins of a Lost Memory is een interpretatie van een door haar ouders ooit in de jaren ‘90 ingezonden songfestivalbijdrage. Het nummer valt volledig uit de toon bij de rest van het album maar verrast wel. Opeens blijkt Lindgår naast de monotoon sombere lage stem ook nog een andere stem in huis te hebben.
Ondanks de vier jaar aan waarschijnlijk noeste arbeid heeft Sassy 009 met Dreamer+ een onevenwichtig album uitgebracht dat nooit echt beklijft als volledig album. Waarschijnlijk had een ep met een selectie van de zes behoorlijk goede tracks (Butterflies, In The Snow, Someone, Mirrors, Tell Me, en My Candle) tot een veel beter eind product geleid.
