Een visitekaartje afgeven. Dat is wat Tessa Rose Jackson doet met het sterke openingsnummer The Lighthouse van haar gelijknamige album. Tokkelende gitaar, vermomde blazers, een slidegitaar. Alles tezamen met die warme stem: ‘The lighthouse sings for me. I guess this must be the place’. Reken maar! Als dan ook nog strijkers het feest compleet maken, is het serieus genieten.
Het uitgangspunt van de muziek, aldus Jackson, is dat alle nummers met alleen een akoestische gitaar gespeeld moeten kunnen worden. Dus een voorname rol voor die gitaar ligt voor de hand. Maar de producent in haar wil het daar zeker niet bij laten. The Man Who Wasn’t There doet niet voor het openingsnummer onder en het lukt Jackson zelfs om Karen Carpenter eventjes tot leven te wekken. Als dat niet een sterk staaltje is… Ook dit is weer een rijk geproduceerde en wonderschone track.
Vervolgens blijkt dat Jackson van The Lighthouse een veelzijdig album wilde maken. Muzikaal dan welteverstaan. Het onder de oppervlakte liggende thema is kort en bondig gezegd ‘de dood’. Het moest er een keer uit. Haar moeder al jong verloren; veel bekenden die nooit meer zijn teruggezien nadat aids vreselijk huishield in de jaren negentig, haar jeugdjaren. Maar de artiest wil het allemaal niet dramatisch maken. The Lighthouse wordt nergens een sombere plaat. Dat blijkt bijvoorbeeld uit nummers als Dawn en Build To Collide; opgewekte poptracks met drums op voorgrond. Ook zijn er een paar voornamelijk akoestische folkpopsongs, terwijl op Grace Notes de piano een voorname rol speelt.
De draad van de magische eerste twee nummers wordt weer opgepakt met When Your Times Comes. Het gaat over dé grote vraag van het leven: wat wacht ons na de dood? Is er meer na die laatste ademstoot? En nee, een antwoord is er niet.
Dat Jackson naast muzikant in eerste instantie afgestudeerd producer is, was vorig jaar te horen in de rol als co-producent van het album Chief Executive Officer van Lov3less, maar haar werk kan ook zomaar te horen zijn tijdens de Ster onder diverse tv-reclames. De schoorsteen, weet u wel.
De openingstrack zou in eerste instantie het album afsluiten, vanuit het idee dat het levenseinde is wat ons allemaal verbindt. Maar de keuze is uiteindelijk op Prizefighter gevallen. Een nummer, net als eerdere hoogtepunten, vrijwel zonder drums, maar met alleen rustige gitaar en een lekker bassloopje. En natuurlijk de laid-back vocalen van Jackson.
En hoewel het misschien een béétje jammer is dat de uptempo nummers de heerlijke dromige flow van het project hier en daar verbreken, kent The Lighthouse als album geen zwakke punten en mogen we trots zijn op deze half-vaderlandse artiest.
