Er zijn drie en een half jaar verstreken sinds Dawn Of The Freak verscheen, het debuutalbum van het Belgische The Haunted Youth. Achtervolgd, zo moet frontman Joachim Liebens zich lang gevoeld hebben. Achtervolgd door ongemak; een moeizame verhouding met zijn ouders, sociaal ongemak, je anders voelen. Het karakteristieke aan Dawn Of The Freak waren de pittige lyrics, vermomd in een zalvende mix van dreampop en shoegaze. De sound zorgde soms voor ASMR-achtige tintelingen, terwijl Liebens het leven in twijfel trok.
Op de opvolger genaamd Boys Cry Too lijkt The Haunted Youth in eerste instantie dezelfde weg te bewandelen, als het aftrapt met in my head. Een zwevend, Air-achtig intro trekt je meteen weer de suikerachtige kant van de band op, nog versterkt als Liebens’ stem invalt. Het contrast met de meteen geventileerde donkere gedachten in zijn hoofd is groot: ‘it’s in my head, I’m better off dead sometimes’, zingt Liebens over een bedje van luchtig waaierende gitaren. Maar tegen het einde komen ook in de muziek donkere wolken aandrijven en eindigt de track met een van pijn verwrongen stem van Liebens.
De tweede track castlevania bevat lekkere grunge-invloeden en zo maakt de band al snel duidelijk dat Boys Cry Too toch zeker geen Dawn Of The Freak Part 2 zal zijn. Op deathwish tovert gitarist Tom Stokx een rifje à la The Edge uit zijn gitaar, maar daarna wordt het nummer al gauw richting grote stadiontrack getrokken. Live gaat dat ongetwijfeld een moshpit opleveren, maar het klinkt op de plaat iets te bombastisch. Al lopen ook bij Nieuweplaat de meningen daarover uiteen, en zou je natuurlijk kunnen beargumenteren dat The Haunted Youth nu eenmaal een liveband ís. Eenzelfde tegenstrijdig gevoel dient zich aan bij een track als murder me.
Met emosong wordt er gelukkig weer een hoop goedgemaakt, als de band op uitstekende wijze één van hun muzikale inspiratiebronnen eert: Slowdive. Want dat de band- die verder bestaat uit drummer Nick Caers, toetsenist Hanne Smets en bassist Stef Castro – een goed stel is, is zeker. Het mooiste staaltje van hun vakmanschap bewaart de band voor het geweldige falling to pieces. Het is ruim zeven minuten puur genieten van de hoeveelheid gevoel dat The Haunted Youth in een instrumentale track legt. Ook zonder zang staat het kippenvel op je armen.
Ook dit album eindigt akoestisch. Was het op debuutalbum-afsluiter Fist in my pocket piano, op ghost girl is het de gitaar die uiteindelijk rust in tent brengt. Boys Cry Too is aan de ene kant een gevarieerder album, met meer nadruk op het rockaspect van de band. Aan de andere kant mist het de consistentie van Dawn Of The Freak.
