Eigenlijk hoort een recensie van Can Such Delightful Times Go On Forever? van The Soft Pink Truth niet thuis op Nieuweplaat. Maar dat was op voorhand niet duidelijk, want net als alle albumtitels van Drew Daniel’s alter ego een vraag zijn, blijft het ook altijd een vraag met welke muziek The Soft Pink Truth nu weer op de proppen komt.
The Soft Pink Truth startte in 2004 met Do you wanna party? Het resultaat van een weddenschap met minimal house producer Matthew Herbert of Daniel wel in staat zou zijn een house-album uit te brengen. Vele albums later, waaronder black metal covers, house en een ambient album, verrast The Soft Pink Truth nu met wat nog het beste te omschrijven valt als ambient klassieke kamermuziek. En laat dat nou net een categorie zijn waar Nieuweplaat in de regel weinig aandacht voor heeft. Maar uitzonderingen bevestigen de regel, dus…
Zoals elke albumtitel van The Soft Pink Truth een vraag is, lijkt Daniel dit keer met Can Such Delightful Times Go On Forever? op haast sarcastische toon zich af te vragen of muziek nog wel plezier kan geven in de huidige staat waarin de samenleving zich bevindt. Het antwoord zal gevonden moeten worden in acht klassieke muziekstukken die door hun pracht en schoonheid je de wereld van vandaag hopelijk doen vergeten.
Dat lukt in zekere mate bij het mooie en lange Phrygian Ganymede dat met zijn tien minuten van begin tot bijna het einde weet te boeien. De uptempo ambient insteek met klassieke ondertoon van het openingsnummer Mere Survival Is Not Enough is met het vervolg And by and by a Cloud Takes All Away inmiddels al verlaten. De aanzwellende violen en het fraai harpspel van Nelete Ortiz in laatstgenoemd nummer zorgen voor een naadloze overgang naar het spannend muzikale verhaal over vermoedelijk de knappe Trojaanse prins Ganymedes die door Zeus in de vorm van een adelaar naar de hemel werd ontvoerd. Het is alleen jammer dat Phrygian Ganymede aan het einde verzand in een onbegrijpelijke en onsamenhangende potpourri die nog het meest weg heeft van een orkest dat aan het stemmen is.
Underneath (I) valt vooral op door prominente, mooie en soms onheilspellende violen. De tweede interpretatie, en tevens slottrack Underneath (II), is een veel lichtvoetigere uitvoering en zou goed hebben gepast als muziek in één van de Lord of the Rings-films. Even zo lichtvoetig begint L’esprit De L’escalier waar xylofoon, vibrafoon en het pizzicato bespelen van de viool de boventoon voeren om uiteindelijk wat stemmiger met pianospel uit te doven.
Time Inside The Violet is een mooie rustgevende, maar te kalme compositie die daardoor jammer genoeg nooit echt tot leven komt ondanks de af en toe opspelende violen. In Orchard vinden fluit en gitaar elkaar, ondersteunt door een loom muziektapijt van snaarinstrumenten. Beiden tracks complementeren het album en zijn indirect, en waarschijnlijk onbedoeld, een afspiegeling van het complete album.
Want hoe fraai de acht composities soms ook zijn, zoals bijvoorbeeld het topstuk Phrygian Ganymede, deze ambient klassieke kamermuziek poging van The Soft Pink Truth leidt toch zelden tot de verrukking die klassieke muziek (soms) kan bewerkstelligen. In ieder geval overkomt je op geen moment het gevoel dat de zalige verrukking van het beluisteren van een compositie tot in de eeuwigheid mag duren. Daarvoor is deze poging van Drew Daniel te onuitgesproken en te mager.
