Op zijn debuutalbum Untidy Soul uit 2022 leunde de Britse zanger Samm Henshaw nog op moderne soul/r&b, maar de komst van hartzeer en ander persoonlijk leed zorgde voor een gevoel dat de opvolger van Untidy Soul een andere sound moest hebben. It Could Be Worse doet een stap terug in de tijd en heeft een meer Motown-karakter: zevenendertig aangename minuten sixties en seventies soul vol nostalgie en Al Green-achtige preacher-klanken. Maar is dat voldoende om de aandacht vast te houden?
Dat Henshaw zijn klassiekers kent, blijkt uit songs als Float. Het lied opent geheel volgens Motown-pastiche met een Benny Benjamin-achtige drumriff. Wie hier vraagtekens ziet verschijnen: luister naar de eerste twintig seconden van het nummer My Girl van The Temptations uit 1964 met op drum Benny Benjamin en u hoort de gelijkenis. Een song als Float laat ook het karakteristieke stemgeluid van Henshaw prachtig horen. In het borstregister heeft hij het zachte korrelige randje van John Legend in zijn stem, in de kopstem heeft het iets weg van Marvin Gaye en Leon Bridges: intiem met een lichte heesheid zonder rauw te worden.
Henshaws vader is van Nigeriaanse afkomst en was predikant in Londen. Dat de gospelklanken die hij vanaf kleins af aan met de paplepel kreeg ingegoten sporen heeft nagelaten, is eerst nog voorzichtig terug te horen in openingstrack Don’t Give Up, maar komt – weliswaar in een midtempo arrangement – tot wasdom in Hair Down. Henshaw zingt in laatstgenoemde lied net een tel achter de muziek met de nodige ooh’s, yeah’s en ah’s. Doordat hij met weinig vibrato zingt, en goddank ook zonder ernstig overschatte adlibs als muzikale versiering, blijft het lied laid-back en vervalt het niet in stichtelijkheid.
Daar waar iemand als Leon Bridges het pad bewandelde van klassieke soul (Coming Home uit 2015) naar moderne soul/r&b met een meer elektronische sound (Leon uit 2024), wandelt Henshaw zoals gezegd dus precies de andere kant op en maakt hij tussendoor tussenstops bij Michael Kiwanuka en Curtis Mayfield. En dit alles zonder zijn eigenheid te verliezen. Bijna alle elf tracks hangen naar het verleden met veel mid-tempo nummers, maar zonder oubollig of gedateerd te klinken. Sterker nog, ze klinken opvallend eigentijds getuige onder meer het slotlied Tangarine.
Het is de combinatie van Henshaws gospel-gevoeligheid in combinatie met klassieke soul-arrangementen en zijn dragende expressieve stem, waardoor It Could Be Worse bijzonder klinkt. Henshaw laat de woorden die hij zingt vaak zweven in plaats van hard landen. En hoewel termen als ‘bijzonder’ en ‘eigenheid’ op zijn plek zijn ligt, mede doordat zijn woorden blijven zweven, het gevaar op de loer dat luisteren naar It Could Be Worse af en toe verwordt tot afdwalen naar een soort “klinkt-als”-bingospel. Wie het lukt daarvan weg te blijven zal snel overtuigd zijn van de schoonheid van deze plaat.
Samm Henshaw treedt 12 maart aanstaande op in Bird, Rotterdam.
