The Wytches, het rockkwartet uit Brighton, had in 2014 een vliegende start met Anabel Dream Reader. Een buitengewoon enthousiaste en aanstekelijke grungy garagesurfrock plaat met louter sterke nummers en zonder meer een van de beste en grijsgedraaide rockalbums van dat jaar. Een grote toekomst leek voor de jonge band in het verschiet te liggen.
Daarna volgen twee iets gloomier altrock albums waarop de surfinvloed minder was, maar met wederom een aantal ijzersterke nummers. Het grote succes bleef helaas uit. En dat terwijl frontman Kristian Bell een van beste en meest herkenbare stemmen in de hedendaagse rockscene heeft.
Nu ligt Our Guest Can’t Be Named op de draaitafel. Het is de eerste plaat van de band waarbij Demelza Mather achter het drumstel zit en zij brengt nog meer energie in de band, waar er al geen gebrek aan was. Dat biedt de mogelijkheid om nog meer subgenres in de rockmuziek te onderzoeken. Zo gaat het nummer Bats bijna de stonerrock kant op. De ritmesectie beukt als nooit tevoren.
Opener Zep Step doet vermoeden dat teruggegrepen is naar de stijl van hun succesvolle debuut maar dat blijkt in het verdere verloop niet het geval te zijn. Het is bewonderenswaardig dat de band, met inmiddels meer ervaring in de bagage, niet op safe speelt maar het palet alleen maar verder uitgebreid heeft. Ook de productie valt op, de sound op het nieuwe label Alcopop! opgenomen album klinkt frisser en volwassener dan zijn voorgangers.
Er zijn nog altijd nummers waar Bell er vol overgave in gaat met bijna aan Kurt Cobain grenzende maniakaliteit, zoals hij ‘Beata Maria Virgo’ (Heilige Maagd Maria) uitschreeuwt op de single Maria.
Er staat ook een aantal rustigere nummers op de plaat. Unsure begint met heldere zang van Bell – terwijl zijn stem normaliter wat gruizig in de muziek gemixt is – maar langzaam ontrolt zich een van de mooiste nummers van de plaat. Vanaf Something To fall back On voert de band het tempo weer op met logge baslijnen en harde drums.
Afsluiter Fool is een typisch The Wytches slotstuk waarbij het volume langzaam dichtgedraaid wordt, de gitaar en drums langzaam in het niets verdwijnen, en we op adem kunnen komen.
Het is wel zo dat Our Guest Can’t Be Named geen onmiskenbare hoogtepunten kent. Dit in tegenstelling tot de vorige albums, zoals bijvoorbeeld het wonderschone White Cliffs van Three Mile Ditch. Maar dan nog altijd is het een meer dan prima rock album geworden; met deze stem en sound kun je gewoon geen slechte platen maken.
The Wytches verdienen nog altijd meer aandacht dan dat ze tot nu toe gekregen hebben.
Enthousiaste recensenten en spotters gezocht voor Nieuweplaat
