Men neme een gitaar met twang, een steelgitaar die huilend door de melodie weeft, een stem met zuidelijk accent afkomstig uit de streek tussen Nashville en Texas, verhalen over liefde, verlies en spijt, en – het oog wil namelijk ook wat – een gele Nudie suit (vernoemd naar modeontwerper Nudie Cohn) versierd met enorme pauwenveren. Breng dat samen en voeg daar een cinematografisch stemgeluid aan toe en je komt uit bij Time Jumper, het nieuwe album van Waylon.
De albumtitel verwijst naar een groep sessiemuzikanten die onder de naam The Time Jumpers sinds 1998 in verschillende samenstellingen elke week jamsessies speelt in Nashville. Regelmatig worden ze vergezeld door grote namen als Joe Walsh (Eagles), Bonnie Raitt, Norah Jones en Kings Of Leon. Time Jumper is opgenomen in Nashville met deze royalty’s van de countrymuziek. Dat Waylon zijn album opneemt met The Time Jumpers is een statement: hij kiest niet voor de moderne, op commercie gerichte Nashville-sound zoals we die kennen van bijvoorbeeld Luke Combs of Morgan Wallen. Waylon kiest bewust voor authentieke, doorleefde muzikanten om het genre van binnenuit te ervaren; om zo een sound richting crooner-country te creëren.
Dat viel al op bij de eerste single van Time Jumper die tevens de eerste track op de plaat is; Let’s Get This Over With. Voor een deel van de luisteraars zal het wennen zijn aan het accent waarmee Waylon zingt. Amerikanen noemen het de ‘Nashville drawl’: een onofficieel stijlfiguur binnen de country met langgerekte klanken, een dik rollende letter ‘r’ en soms wat nasale zang. Het is een beetje ‘love it or leave it.’ Voor luisteraars in de laatste categorie had de titel van deze openingstrack in ieder geval niet beter gekozen kunnen worden.
De eerste drie à vier nummers hebben de sfeer van een soundtrack bij een film over het leven van een countryzanger, gespeeld door Waylon. Het ontbreekt in deze liedjes aan iets van eigenaarschap. Dat gevoel verdwijnt naarmate het album meermaals beluisterd wordt en naarmate je verderop raakt in het album, te beginnen bij Goddamn A Woman. De steelgitaar huilt heerlijk melancholiek en als de zin ‘and when Elvis said “you may kiss the bride”’ klinkt in dit lied over het slechtste mooie dat de zanger is overkomen, dan ben je aardig om.
I Need A Night Off is een prachtige driekwartsmaatballade die aan een van de belangrijkste ongeschreven regels van de country voldoet: een song moet klinken als verdriet dat zichzelf recht in de spiegel aankijkt. En dat doet deze song overtuigend. Het lied is opgebouwd als een conversatie met een barman, waarvan je slechts de kant van de protagonist aan de bar hoort: ‘It’s way past my bedtime, these days I don’t sleep/I just need a night off, off her memory’. Muzikaal doet het denken aan een song als I Won’t Forget You van Jim Reeves, maar dan gecombineerd met de harmonieuze zang van Rascal Flatts. Tip Your Hat To The Ladies doet meer denken aan de uptempo talking blues die teruggaat tot Woody Guthrie, maar dan omlijst met een meer eigentijdse instrumentatie. Wellicht is het ook een ode aan Waylon Jennings. Deze songtitel komt namelijk ook voor in Jennings’ lied Bob Wills Is Still The King. En over Bob Wills gesproken, hij was de grondlegger van de Western swing die in de jaren dertig en veertig enorm populair was en tegenwoordig gezien wordt als pre-rock-‘n-roll. Precies dit genre pakt Waylon vast in de een na laatste track Can’t Believe You’re Gone. Stoelriemen-vast-country van het meest opzwepende soort!
Maar het mooiste wordt bewaard voor het laatst. Albumafsluiter Mind Over Matter is een instant klassieker die met het grootste gemak in het country-soul-repertoire van Elvis Presley had gepast. Overtuigend berustend gezongen, waarbij Waylons stem wordt gedragen door sublieme vioolklanken en je meenemen op reis naar binnen. Hoogtepunt van het album.
Waylon laat op Time Jumpers een veelvoud aan subgenres binnen de country horen. De ene keer geslaagder dan de andere. Dat heeft deels te maken met zijn stijl van zingen die – ook al is die onlosmakelijk verbonden aan het genre – soms wat theatraal klinkt. Om die reden is Time Jumpers misschien het best te omschrijven als theater-album. Tegelijkertijd is het ook weer een typische Waylon-plaat geworden waarop hij op eigen wijze zíjn invulling geeft aan country. Opvallend genoeg horen we geen outlaw-country — en dat is misschien maar goed ook. Voor je het weet word je als outlaw in het huidige tijdgewricht afgevoerd met pek en veren. Waylon kiest in plaats daarvan voor pak en veren. En als iemand dat kan hebben dan is het Waylon.
