Waar veel artiesten een debuutalbum als startpunt beschouwen, is het eerste album Halcyon van Kingfishr juist de afsluiting van een ongelooflijke periode. In drie jaar vlogen de successen de kant van het Ierse folktrio op. Een nummer één-hit in eigen land, bakken aan internationale airplay en optredens op de allergrootste festivals, zoals afgelopen weekend nog Lowlands en Pukkelpop. Zanger/gitarist Edmond ‘Eddie’ Keogh, bassist Eoin ‘Fitz’ Fitzgibbon en banjospeler Eoghan ‘McGoo’ McGrath schoven gezamenlijk aan om samen met Nieuweplaat het debuut te vieren.
Heel eerlijk: ik kan bijna niet geloven dat Halcyon ‘slechts’ jullie debuutalbum is. Het voelt alsof jullie al tijden albums uitbrengen. Voelt het eigenlijk nog als een debuut voor jullie?
Keogh: ‘Ja, goede vraag…’
Fitzgibbon: ‘Ik denk toch wel dat het voor mij zo voelt. Het is echt iets wat we nog niet eerder hebben gedaan, iets waar we naartoe leven. Maar het is misschien wel anders omdat we al zoveel muziek hebben uitgebracht. Het is voor ons niet de eerste grote push naar voren, daar hebben we er al meerdere van gehad. Dus het voelt wel als een eerste keer, maar misschien niet op de manier zoals andere artiesten dat ervaren.’
In de afgelopen drie jaren bracht Kingfishr talloze singles uit, een ep, een live-album. Maar dat debuutalbum liet maar op zich wachten. Had dat geen prioriteit voor jullie?
Fitzgibbon: ‘We begonnen zo rond 2022 met het opnemen en uitbrengen van de eerste nummers. We dachten er op dat moment niet zo over na hoe de muziek moest klinken, wie we wilden zijn. Dus we zijn een tijdje bezig geweest om dat uit te zoeken. Het idee voor een debuutalbum was er ergens wel, maar het voelde nooit als het juiste moment. Tot nu dan. Dit is het moment om het hoofdstuk af te sluiten. Het hoofdstuk van de eerste drie jaren van ons bestaan als Kingfishr. De timing klopt gewoon.’
In die drie jaren was er ook weinig kans op verveling.
Keogh: ‘Het voelt alsof die drie jaren een soort driedaagse bubbel waren. Het ging allemaal zó snel en er gebeurde zóveel. Ik dacht eigenlijk nooit voorbij de week of zelfs de paar dagen waarin we ons bevonden. Bij mij kwam de gedachte aan een debuutalbum daarom nooit echt op. En daar zijn we volgens mij niet de enige in; er zijn meer dan genoeg artiesten die ook lang wachten vandaag de dag. Al is het misschien niet zo extreem als bij ons. Ik heb van de week nog zitten tellen: we hebben ruim twintig singles uitgebracht ondertussen.’
Is de positie van een album ook niet gewoon anders tegenwoordig?
Keogh: ‘Muziek heeft altijd al om storytelling gedraaid. En een album was altijd de manier om dat verhaal te vertellen. Dat is nu anders. Weet je, wij hadden altijd een bloedhekel aan sociale media. Ze zijn zo oppervlakkig, zo cringy. Maar als je sociale media inzet als een middel voor storytelling, dan werkt het wél. Het zijn nieuwe manieren van communiceren. Dus ja, de rol van een studioalbum is daarin wel echt veranderd.’
Ons team was ontzettend hulpvaardig, van begin tot eind. Maar iedereen heeft wel bepaalde ambities en die lopen lang niet altijd gelijk.
Kingfishr staat al tijden behoorlijk in de spotlights. Voert dat de druk verder op om dat voort te zetten met Halcyon?
Keogh: ‘Je kunt heel veel druk leggen op een debuutalbum, maar hoeveel artiesten breken niet pas door na meerdere studioplaten? Zach Bryan pas met zijn vijfde album, Muse werd pas echt bekend na nummer vier. Van het weekend op Lowlands zagen we Queens of the Stone Age; die braken ook pas met de derde studioplaat door. Kijk, we zijn heel blij met ons album, maar Halcyon is echt niet waar ons verhaal stopt. Wij zijn op een punt gekomen waarvan we zeggen: we zijn trots op wat we gemaakt hebben, we vieren al deze nummers en ondertussen proberen we vooruit te kijken naar wat volgt.’
Niet al jullie singles zijn op Halcyon geëindigd. Hoe hebben jullie bepaald welke nummers uiteindelijk het album haalden? En vooral ook welke niet?
Keogh: ‘Met veel moeite…’
Fitzgibbon: ‘Ik denk dat er een aantal dingen een rol speelden. Bovenal wilden we de liedjes kiezen die ons verhaal vertelden. Bijvoorbeeld Eyes Don’t Lie is het eerste liedje dat we ooit schreven. Daar begon het voor ons als band. Dan moet dat nummer erop, want dat is een belangrijk moment van de afgelopen jaren. Shot In The Dark schreven we op de avond dat we besloten om onze baan op te zeggen om volledig voor de muziek te kiezen […]’
Keogh: ‘Niet dat we nog heel toegewijd waren op het moment dat we onze banen nog wél hadden…’
McGrath: ‘Hahaha, ik dacht precies hetzelfde.’
Fitzgibbon: ‘We hebben gekozen voor de nummers die ons verhaal vertelden. Om Halcyon heel erg van ons te houden, was het mantra rond het album steeds ‘does it belong on the fire?’. Het zijn allemaal nummers die de afgelopen drie jaren hebben geholpen om de band en dit project op te bouwen.’
Zorgde het selecteren van de nummers nog voor enige discussie onderling?
Keogh: ‘Over het algemeen zaten we wel op dezelfde lijn.’
Fitzgibbon: ‘Ja, dat denk ik ook. Van de zestien nummers zijn er misschien twee waarover enige discussie is geweest. Maar ja, dat is dan een discussie van twee dagen en toen waren we er ook wel uit. Eigenlijk zoals met zoveel dingen die ons de afgelopen jaren zijn overkomen, kwam het vrij gemakkelijk en eenvoudig samen. Het voelde logisch, best een eenvoudig besluit eigenlijk.’Het album bevat best veel contrasten. Vrolijke klanken betekenen bij Kingfishr niet automatisch vrolijke lyrics. Waarom vinden jullie het leuk om daarmee te spelen?
Keogh: ‘Het samenkomen van tegenstellingen is een heel meeslepend iets, in elke vorm van kunst. Maar het is niet per se bewust gebeurd. We begonnen simpelweg met zijn drieën op een boerderij, aan de keukentafel. En vanzelf gaan andere mensen zich ermee bemoeien. Het platenlabel, het management. Het team groeit. Als gevolg van de industrie waarin je je bevindt, moet je bereid zijn om ook hun visie te willen begrijpen en daar dingen op aan te passen. De muziekindustrie is echt een moeilijke wereld om je in te begeven.’
In welke zin?
Keogh: ‘Ik vond het persoonlijk erg lastig om me te voegen naar de balans tussen kunst en commercie. Dat hadden we misschien allemaal wel.’
Fitzgibbon: ‘Ja, absoluut.’
Keogh: ‘Je probeert jezelf te blijven. Zo eerlijk mogelijk muziek te maken, op je eigen manier. Maar uiteindelijk maakt het niet uit wie je bent, je wilt simpelweg dat je opvalt. Dat mensen naar je luisteren en dat je een zo groot mogelijk publiek bereikt. Daarin de sweet spot vinden en de juiste keuzes maken is echt heel lastig.’
Je zult érgens offers moeten brengen…
Keogh: ‘Dat was lang een flinke strijd, hoor. And I almost fell out of position. Dat ik echt op een moment dacht: waar the fuck zijn we mee bezig? Dat zal elke artiest overkomen. En iedereen die zegt dat het niet zo is… Ik geloof dat niet. Zodra je mensen om je heen hebt die zeggen dat je weleens goud in handen kan hebben… Weet je, mensen bedoelen het echt niet slecht. Ons team was ontzettend hulpvaardig, van begin tot eind. Maar iedereen heeft wel bepaalde ambities en die lopen lang niet altijd gelijk. En dan kan het heel moeilijk zijn om daar een compromis in te sluiten, om te zorgen dat alle partijen blij zijn.’
We vertellen allemaal hetzelfde verhaal omdat we allemaal hetzelfde meemaken. Hoe persoonlijker je dat verhaal kunt vertellen, hoe meer mensen erop reageren.
Wat is de rode draad in de nummers die jullie hebben geschreven?
Keogh: ‘Vroege liedjes als Eyes Don’t Lie en Flowers-Fire schreef ik over relaties die ik daarvoor had gehad en die ik heb verknald. Als je jong bent, doe je dat. En als je mazzel hebt, ontdek je uiteindelijk waarom je het hebt verkloot. Veel liedjes zijn geschreven over de vraag waarom mensen domme beslissingen nemen. Motivaties van mensen zijn vaak heel onduidelijk. Als we alles onder controle zouden hebben, werden we allemaal dokter of ingenieur en deden we de juiste dingen. Maar zo werkt het helaas niet. Je kiest ervoor om voor een muziekwebsite te gaan schrijven, je kiest ervoor om een band te beginnen. Maar waar komt die motivatie vandaan? Uiteindelijk gebeurt zoiets omdat je jezelf probeert te ontdekken. Jezelf probeert te begrijpen. Dat aspect komt heel erg terug in de lyrics.’
Lukt het om daarbij clichés te vermijden?
Keogh: ‘Ergens schrijven wij echt wel over clichés hoor, dingen die iedereen meemaakt. Misschien is dat juist wel waarom mensen zo reageren op onze muziek. Hoe meer je je eigen verhaal vertelt, hoe universeler het is. Denk aan de Zwitserse psycholoog Carl Jung, die het concept van archetypes omschreef. Mensen hebben bepaalde patronen, vertellen hetzelfde verhaal, ongeacht waar ze vandaan komen. En in de muziek doe je eigenlijk hetzelfde. We vertellen allemaal hetzelfde verhaal omdat we allemaal hetzelfde meemaken. Hoe persoonlijker je dat verhaal kunt vertellen, hoe meer mensen erop reageren. Als mensen vinden dat onze lyrics ontzettend persoonlijk overkomen, dan is dat waarschijnlijk het grootste compliment dat we als band kunnen krijgen.’
Jullie schreven alle nummers in de keuken van jouw familieboerderij, Eoghan. Is die plek net zo idyllisch als dat het klinkt?
McGrath: ‘Het is de plek waar ik ben opgegroeid. Tijdens mijn studie raakte de boerderij buiten gebruik en toen ben ik erin getrokken. En nu zit ik hier in dit grote huis ontzettend eenzaam te wezen […]’
Keogh: ‘Hahahaha’
McGrath: ‘Het is gewoon een fijne plek. Er is heel veel ruimte, we konden zoveel herrie maken als we wilden. Onze enige buren waren mijn ouders en een aantal koeien. Een heerlijk rustige, vredige plek om te experimenten met muziek.’
Klinkt inderdaad idyllisch.
McGrath: ‘Ja, echt mazzel dat we dit hebben. We hebben een soort studiootje ingericht om dingen op te nemen. Verder is het eerlijk gezegd vooral een opslagplek, omdat we zoveel aan het touren zijn. Maar voor Halcyon was dit wel echt geweldig, het gaf ons als band het startpunt dat we nodig hadden.’
Kun je de sfeer van die boerderijkeuken terughoren in de muziek?
Keogh: ‘Die omstandigheden zitten in alle nummers. We zijn zó trots op die plek. En dat wordt alleen maar meer. Hoe groter ons succes, hoe meer ik me realiseer hoe speciaal die plek is. Zoals McGoo al zei: die boerderij was op dat moment niet langer in gebruik. Maar toen we erin trokken, zeiden Fitz en ik wel tegen elkaar: zitten de ouders van Eoghan hier wel op te wachten? Het is voor hen een speciale plek en dan komen wij de boel verstoren. Zijn ze daar wel oké mee?’
Maar geen bonje met de familie McGrath dus?
Keogh: ‘We hebben het wel eerst even aan zijn moeder gevraagd, maar zij vond het geen enkel probleem. Sterker nog, ze vertelde dat er al-tijd muziek in dat huis was geweest. En op het moment dat de ruimte buiten gebruik raakte, kwamen wij binnen een paar weken met de vraag of wij er muziek mochten maken. Dat gaf haar echt kippenvel. Het feit dat het huis eventjes muziekloos was geweest, maar binnen een paar weken weer gevuld was met muziek, zoals het hoorde.’
Fitzgibbon: ‘Die locatie zal ook altijd onderdeel blijven van onze muziek. We hebben alle drie een boerenachtergrond. Dat is juist waarom die boerderij voor ons zo speciaal is. Zelfs als we nummers daar niet schrijven, zal er altijd een hint naar die plek in de muziek zitten.’
Die boerderij past heel erg bij het beeld van de traditionele Ierse volkscultuur. Wisten jullie vanaf het begin dat Ierse traditionele muziek onderdeel moest worden van jullie sound?
Keogh: ‘We hebben nog eventjes geprobeerd daarvan weg te blijven, maar elke keer dat we eerlijk naar onszelf waren en de muziek maakten die we wilden maken, werden we daarvoor beloond. En die Ierse sound hoorde daarbij.’
Bij jullie zie je ook weer dat die typisch Ierse muziek ook buiten Ierland ontzettend populair is en blijft. Enig idee waarom dat zo is?
Keogh: ‘Geen. Enkel. Idee. Nederland was ongeveer het eerste land waar we doorbraken waarvan Iers of Engels niet de moedertaal was. Onze culturen verschillen toch behoorlijk van elkaar. Maar dan sta je op Lowlands en dan staat iedereen mee te zingen en te springen. Ik ben daar echt verbijsterd over. Dat mensen buiten Ierland iets constructiefs in de muziek kunnen vinden en dat ook omarmen. Ik begrijp echt niet hoe dat kan.’
Nou, wees maar blij dat het zo is en dat niet de traditionele Nederlandse muziek populair is geworden in Ierland. Dan was je veel verder van huis geweest.
Keogh: ‘Hahaha, je weet het nooit hè! Misschien komt die dag nog. Maar moet je nagaan, als je inderdaad andersom redeneert. Dat is precies hoe wij ons voelen. Het is echt heel vreemd. Hoe kan dit? Maar je moet er ook niet te veel over nadenken, dat haalt de magie misschien ook wel weer weg. Waar het uiteindelijk om gaat is het geluid van mensen die jouw liedje meezingen en naar je schreeuwen en gillen. Op die momenten valt alles op zijn plaats.’
Het debuutalbum Halcyon van Kingfishr is verschenen op 22 augustus. In november komt het Ierse drietal terug naar Nederland voor een aantal optredens. Op 15 november staat Kingfishr in SPOT te Groningen, op 16 november in Paradiso te Amsterdam en op 17 november in het Tilburgse 013.
