Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Deze uitspraak (die wordt toegeschreven aan Albert Einstein) is de meest bondige manier om het vijftiende studioalbum Ride Lonesome van Beck te omschrijven. Voor dit album doet hij wederom een beroep op de muzikanten die ook meewerkten aan de veelgeprezen albums Sea Change (2002) en Morning Phase (2014) en ook Sea Change-producer Nigel Godrich is weer in stelling gebracht. Hoe het resultaat klinkt laat zich dan ook grotendeels raden.
Dat tussen de drie genoemde albums steeds precies twaalf jaar zit lijkt geen toeval te zijn en ook thematisch liggen de albums in elkaars verlengde. In de kern gaat Sea Change over verlies van een relatie, gaat Morning Phase over het verwerken ervan en Ride Lonesome over leren leven met wat voorbij is. Je zou kunnen zeggen dat Beck met deze drie platen, drie manieren van omgaan met veranderingen in het leven weergeeft. De zin ‘She is gone, and you can’t put your arms around a memory’ van titeltrack Ride Lonesome is hierin veelzeggend.
Dat geldt ook voor een passage uit het tweede lied Run Away, waar toch ook nog wel een vleugje wrok in doorklinkt: ‘There’s nothing left to say on desolation day’. Ook een mentale wond laat onvermijdelijk zichtbare littekens achter.
Maar anders dan op de eerdergenoemde platen heeft Ride Lonesome een wat bedomptere sfeer. Dat wordt vooral veroorzaakt door het gebruik van zwaar aangezette, donker en duister klinkende strijkpartijen in tracks als Failed Words en For Your Love. Op het ene moment levert dat een gevoel van troostende filmische grandeur op, maar op een ander moment dringt datzelfde lied ongevraagd rauw realisme aan je op. En ongepolijste werkelijkheid zonder opsmuk biedt in de regel weinig comfort.
Daar staat dan, om de boel weer in balans te brengen, een verzachtend inzicht tegenover. In Slow Canyon komt Beck via scherpe verwijten (‘Your halo of thorns, your crown of ice’) tot de gedachte dat verdergaan in het leven en met je leven, niet betekent dat je iemand moet achterlaten. Daarmee is Slow Canyon misschien wel de sleutelsong van Ride Lonesome: ik neem je niet meer mee op reis als mijn geliefde, maar als iemand die onderdeel is van wie ik geworden ben.
Dat leidt allemaal naar de volgende stap na het ervaren van verlies, het verwerken en er vervolgens mee leren leven: vooruitkijken. Beyond The Light betekent in deze context zoveel als ‘het einde van een relatie is niet hetzelfde als het einde van de betekenis ervan’. Ride Lonesome heeft hiermee een geheel eigen betekenis en status als slotstuk van het drieluik Sea Change, Morning Phase en Ride Lonesome. Zwaarder van toon, bombastischer. Traag ook. Maar ook rijker en meer doorleefd. De spanning die de plaat muzikaal probeert op te bouwen, wordt net te vaak in de wielen gereden door de wijze woorden van Beck. Soms is dat welkom, soms denk je: hou nu even je…
Zo zie je maar, je krijgt niet altíjd wat je altijd kreeg als je doet wat je altijd deed.
