De wereld kan in brand staan. Het einde der tijden kan naderen. Alles kan veranderen. Alles, behalve de muziek van Alter Bridge. Inmiddels spelen Myles Kennedy en zijn mannen al ruim twee decennia met hun bekende mix van melodieuze hardrock en metal vol dikke gitaarriffs de zalen plat. Album nummer acht is een viering daarvan, vandaar ook de titel Alter Bridge.
De Amerikaanse formatie hoeft immers niets te bewijzen. Ze hebben zich niet voor niets door de jaren heen langzaam opgewerkt tot de elite van de hardrock. Het begon in 2004 ooit in de Melkweg als het voorprogramma van Switchfoot, volgende maand (22 februari) staat Alter Bridge voor de tweede keer met een eigen show in de Ziggo Dome. Als je je zo opwerkt door een rotsvast vertrouwen te houden in je eigen stijl, ben je geen wijziging van strategie verschuldigd.
Als je dan toch iets moet aanwijzen dat als ‘nieuwigheid’ aanvoelt, dan is dat de track Tested and Able. Dat komt voor een groot deel door de zang, waarbij Kennedy en Mark Tremonti elkaar afwisselen. Tested and Able begint verder wel met een typisch heavy Alter Bridge-intro, maar wisselt in het restant de stemming heel erg af. Vooral de manier waarop de band tussen een vette gitaarsolo en het laatste refrein even temporiseert is atypisch, maar de uitvoering valt goed in de smaak.
Hang By A Thread is ook niet een klassieke Alter Bridge-song, maar tegelijkertijd zijn (power)ballads niet nieuw binnen het oeuvre. De melodie doet tijdens bepaalde stukken zelfs sterk denken aan die van Watch Over You. Wat tracklisttechnisch verder opvalt, is Slave To Master: een ruim negen minuten durende afsluiter. En ja, die scoort. Het bevat wat van het beste gitaarwerk uit de catalogus van Tremonti. De laatste solo straalt het zelfvertrouwen uit dat-ie episch is. Het moet gek lopen, wil dit geen vaste waarde worden in live-sets van de komende decennia.
Sowieso kom je niets tekort als je gek bent van het snarenspel van Tremonti. Van Silent Divide tot What Are You Waiting For tot Disregarded: het is flink scheuren en knallen geblazen. Dat hoort bij Alter Bridge, maar het kwartet is op dat vlak weleens zuiniger geweest. ‘How long will you wait?/Until you slow the pace’, zingt Kennedy nog op Power Down. Die vraag is niet gericht aan het kwartet zelf, want in onverminderde vaart dendert de trein door.
Door dat tempo voelt Alter Bridge niet aan als een album van een uur. Zonder zwakke punten en met Slave To Master als een dikke kers op de taart duurt deze plaat eerder nog te kort dan te lang.
