Een swipe naar rechts op Tinder, meer was er niet voor nodig. Voor Victoria Vassiliki Daldas en Theo Zeitner vormde die beweging het startschot van zowel een relatie als Brutalismus 3000. De afgelopen jaren ontpopte het duo zich met zijn harde, rauwe sound tot een van de meest spraakmakende acts binnen de elektronische muziek. Toch schuilt hun grootste kracht niet in de grimmige beats of de intrigerende vocalen, maar juist in de chemie tussen beide makers. Harmony is daarom niet zomaar een albumtitel, maar een perfecte samenvatting van hun verhaal.
Al is harmonie niet meteen het eerste woord dat te binnen schiet wanneer je naar de muziek van Brutalismus 3000 luistert. De tracks grijpen je direct bij de strot. Ze vormen de soundtrack van een nacht in een grimmige Berlijnse club. Hun muziek doet daarmee eer aan de naam die ze ontleenden aan het Brutalisme. Net als die architectuurstijl oogt hun muziek op het eerste gezicht hard, massief en repetitief. Maar wie voorbij het ruwe oppervlak luistert, ontdekt onder die muur van geluid een verrassend verfijnde constructie, vol ijzersterke melodieën en zorgvuldig opgebouwde composities.
Op opener No Friends In The Company gunt Brutalismus 3000 de luisteraar geen moment om te acclimatiseren. Daldas’ schreeuwende vocalen slaan vanaf de eerste seconde in, terwijl Zeitners eerste drop je direct de duistere Berlijnse nacht in slingert. Opvallend genoeg klinkt de track experimenteler dan het duo doorgaans doet. Dat is niet zo vreemd, gezien de betrokkenheid van co-producer Dylan Brady van 100 gecs. Vooral de chaotische drums en scheurende gitaren verraden zijn invloed.
Hierna vervalt Brutalismus 3000 al snel in bekend terrein. Op Garland, samen met Notinbed, maakt de experimenteerdrift plaats voor hard geknal en rauwe kicks. Het is effectief, maar ook precies de sound die het duo al perfectioneerde op Romantika en Satan Was A Babyboomer. Ook A Milli tapt uit hetzelfde vaatje. Daldas bezingt haar onstilbare ambitie en zegt dat ze wel een miljoen wensen heeft. Daarmee wordt A Milli een treffende metafoor voor Harmony: een album dat overloopt van ideeën en ambitie, maar niet altijd weet welke richting het moet kiezen.
Elke track op Harmony heeft zijn eigen kwaliteiten en stilzitten is nauwelijks een optie bij nummers als Kairo en Mother Bug. Ook You Were Never Here But I Miss Ya is een geslaagde toevoeging aan het oeuvre van Brutalismus 3000. Dankzij het refrein heeft het nummer zelfs iets van een popsong, zonder de rauwe energie van het duo te verliezen.
Toch komen de absolute hoogtepunten op naam van twee samenwerkingen met zwaargewichten uit de elektronische muziek. I Bring My Gun To The Function met Boys Noize is met zijn glitchy vocalen en zoemende beat gemaakt om op vol volume te luisteren, terwijl Friends At The Pigshed met Underworld aanvoelt als de euforische ontlading aan het einde van een lange festivaldag. Knap is vooral hoe de invloeden van beide gastartiesten duidelijk hoorbaar blijven, terwijl Brutalismus 3000 de tracks alsnog volledig naar zijn eigen hand zet.
Met Testo Skin Part 1 en 2 sluit Brutalismus 3000 Harmony in stijl af. Op twee tracks die sterk op elkaar leunen, gooit het duo voortdurend het tempo om. De muziek raast voorbij als een orkaan, maar Daldas en Zeitner verliezen nooit de controle. Het zijn bovendien enkele van de meest experimentele momenten op het album, en niet toevallig duikt ook hier de naam van Dylan Brady op in de credits. Juist deze tracks laten horen hoeveel spannende richtingen Brutalismus 3000 nog kan inslaan. Harmony bewijst dat het duo nog altijd tot de interessantste namen binnen de elektronische muziek behoort. Tegelijkertijd suggereert het album dat de volgende grote stap misschien niet ligt in het verder aanscherpen van hun formule, maar juist in het loslaten ervan.
