Muse keek naar zijn eigen bingokaart en dacht: aan welk complex onderwerp hebben we nog niet genoeg aandacht besteed? Het antwoord was buitenaards leven. Alleen in plaats van dat de band zijn heil zoekt in futuristische en dystopische settings, gaat het – voor de albumtitel althans – terug in het verleden: The Wow! Signal.
Bijna 50 jaar geleden werd het zogenaamde Wow! Signal gedetecteerd door apparatuur van Ohio State University. Het waren onbekende signalen en tekens, die duidden op niet-buitenaards leven. 72 seconden duurde het fenomeen om daarna net zo plotseling te verdwijnen als dat het zich op de radar had gemeld. Het staat nog altijd te boek als het meest waarschijnlijke contact dat buitenaards leven met ons gezocht heeft.
Gelukkig is Muse daarbij niet nog verder de kant van de soundeffects opgegaan. De voorbije platen produceerde het trio steeds meer elektronische sounds, die met enige regelmaat werden overdreven. Nu lijken de Britten te zijn gekeerd in de route en meer balans te hebben gevonden. Toch staat er ook nog een heel excentriek discoplaatje tussen met Nightshift Superstar.
Het meest opmerkelijke nummer is verder misschien wel het wat clichématige Be With You. Op het eerste gehoor is het een liefdesnummer. Totdat je erachter komt dat Be With You is opgebouwd uit drie stukken van ieder ongeveer 72 seconden. Dan klinkt de boodschap ineens niet als liefde, maar als de noodzaak van intergalactisch contact.
The Wow! Signal staat verder bol met gitaarwerk, waarbij Matt Bellamy zich lekker heeft uitgeleefd. De singles Unravelling, Hexagons en Cryogen bevatten al stuk voor stuk stevige riffs en ze blijken niet de enige. Openingstrack The Dark Forest is gitaartechnisch misschien wel de beste Muse-plaat sinds de echte beginalbums. Een galopperend ritme, violen en Latijnse kreten ‘Sanctus, Signum, Dominus, Deus, Cometa, Altissimus, Currus, Machina, Navis, Lucifer, Kyrie, Eleison’ maken het helemaal af. Over de top? Ja, maar kom op, dat hoort erbij. Het is tenslotte Muse. En met The Wow! Signal stap je eindelijk weer eens in een avontuur dat de moeite waard is.
Dat zegt niet dat alles onmiddellijk een hit is en dat terwijl Muse juist hitpotentie binnenhaalt. Want op de laatste track zingt niemand minder dan Ellie Goulding mee. Dat deed Muse nooit eerder op een van zijn albums, een gast binnenlaten. Het jammere is dat ze besloten hebben om onder Goulding een soort dancebeat te zetten, die ze in hetzelfde nummer onder Bellamy’s zang bijna hebben weggedraaid. Daarmee wordt Goulding richting haar pophoek geduwd in plaats van omarmd.
Maar de echte misser is de gezapige afsluiter Space Debris. Het past in de trend die Muse eigenlijk al sinds Resistance (2009) heeft om albums alternatief af te sluiten, maar een trend maakt niet automatisch geslaagd.
The Wow! Signal is dat wel. Na een paar toch wat bedenkelijke platen, heeft Muse weer een opleving. Hopelijk verdwijnt die opleving niet net zo plotseling als dat deze zich op de radar had gemeld.
