Het is onvermijdelijk: de zomer is weer voorbij en de grijze luchten nemen het over. Waar er eeuwige gesprekken zijn over de zomerhit van het jaar, krijgt de herfst meestal geen dergelijke discussie. Big Thief lijkt dit gat in de markt over te willen nemen met hun nieuwe plaat Double Infinity. Het is alweer de zesde plaat van de Amerikaanse indie-folkrockband, maar de eerste als trio, zonder bassist Max Oleartchik. Er is besloten om Oleartchik niet direct te vervangen, maar om samen te werken met elf sessiemuzikanten voor Double Infinity. Een besluit dat, kijkend naar de kwaliteit van het nieuwe album, geen slecht idee is geweest.
Double Infinity is muzikaal gezien een meesterwerk. De instrumentatie van elke track zit strak in elkaar, met creatieve ideeën waar duidelijk veel talent achter zit. De plaat bestaat uit geduldige composities die gemaakt lijken om live te horen. Geen instrument neemt de overhand, wat knap is gezien het aantal geluiden dat op het album te horen is. Veel hulde daarvoor gaat naar de productie van de met een Grammy genomineerde Dom Monks, een vaste samenwerkingspartner van Big Thief. Vrijwel elk nummer op de plaat klinkt écht anders dan de rest. Toch blijft het duidelijk één geheel door een alomvattende sound: avontuurlijk, melancholisch en filmisch.
Tekstueel sluit het album hierbij aan: poëtisch en verhalend. De lyrics bestaan vooral uit persoonlijke verhalen die toch universeel herkenbaar zijn. Een terugkomend thema bij alle muziek van Big Thief is liefdesverdriet, maar wat op Double Infinity vooral te horen is, is specifieker. Een terugkerend thema is de paradoxale strijd tussen de wens om vrijheid te voelen en de gevolgen die dat kan hebben voor anderen. Al op de openingstrack Incomprehensible wordt dit duidelijk: ‘So let gravity be my sculptor/Let me dance in front of people without a care/Let me be naked alone with nobody there/With mismatched socks and shoes and stuff stuffed in my underwear/Incomprehensible, let me be/Incomprehensible’
Deze teksten worden, zoals altijd bij Big Thief, fantastisch vertolkt door zangeres en hoofd-tekstschrijver Adrianne Lenker. Haar stem gaat op een positieve manier door merg en been, waardoor de persoonlijke teksten een nog sterkere lading krijgen. Ze raakt je recht in je hart, waardoor, zelfs als de woorden door de filters of galm moeilijk te verstaan zijn, je tot tranen geroerd kunt worden. Samen met de eerder genoemde instrumentatie en productie word je meegesleurd in een gevoel waar je moeilijk uit ontsnapt. Het hoogtepunt van het album is Los Angeles, qua gevoel een hele film in één nummer.
Net na de helft van het album, bij de nummers No Fear en Grandmother, neemt de spanning enigszins af. Dit zijn twee lange liedjes waar relatief weinig opbouw te vinden is. De muziek en de teksten blijven uitmuntend, maar toch kan de focus van de luisteraar hier wegglippen. Vooral No Fear voelt als een noodzakelijk rustmoment, die helaas iets te lang blijft hangen om de aandacht vast te houden.
Toch is Double Infinity een absolute parel van een plaat. Het is een vernieuwing voor Big Thief die in kwaliteit niet onderdoet voor wat de band eerder heeft gemaakt. Als Double Infinity de soundtrack van de herfst wordt, zal het geen vrolijk seizoen worden, maar wel een geweldig klinkende tijd die nog lang zal blijven hangen.
De herfst is ondertussen voorbij als Big Thief in Nederland is, op 21 april 2026 in AFAS Live.
