Lucky Fonz III is een artiest die moeilijk is om een label te geven. Alleen ‘kleinkunst’ laat de unieke instrumentatie weg, en alleen ‘experimentele pop’ dekt de lading van de poëtische teksten niet. Misschien is het ook maar beter om de singer-songwriter geen label te geven, maar om gewoon te zeggen dat hij een dijk van een artiest is met een oeuvre waar je u tegen zegt. Zijn nieuwste plaat, De Zachte Krachten, komt twintig jaar nadat hij de Grote Prijs van Nederland had gewonnen en tien jaar na In Je Nakie, waarmee de Nijmegenaar het dichtst bij een doorbraak is gekomen met het nummer Linde Met Een E.
Op De Zachte Krachten doet Lucky Fonz III wat hij als geen ander kan: kwetsbare, persoonlijke maar toch gevatte teksten, met nog meer muzikale experimenten dan we gewend zijn. De opening van de plaat met Iedereen en Het Waait Een Klein Beetje is nog wel typisch Lucky Fonz, mooie rustige instrumentatie voor bij de teksten. Intergeneratie daarentegen is heel wat anders. De teksten vol beeldspraak blijven, maar dit keer begeleid met instrumentatie die alleen als ‘kneiterharde beats’ beschreven kan worden. Vanaf dat moment wordt het duidelijk dat De Zachte Krachten veel verder gaat dan mooie teksten met begeleiding en dat de muziek an sich kunstzinnig is.
Het blijft niet alleen bij Intergeneratie als we kijken naar interessante muzikale keuzes. Paarden is een bizar, bijna vervreemdend, electronica-nummer met een abstracte en repetitieve tekst, die bijna voelt als een Kraftwerk-pastiche. De ironische tekst van Normale Gevoelens wordt door vrolijke, bijna kinderachtige synthdeuntjes en een steeldrum versterkt. Toen Kwam Jij is een soort deconstructie van Spaanse muziek: alle ingrediënten (Spaanse gitaar, sambaballen, een hilarische ‘olé!’ aan het eind) zijn er, maar toch is het iets dat je nooit hebt gehoord.
De creatieve ideeën zijn alleen niet eindeloos. Een minpunt van de netgenoemde tracks is dat ze allemaal wat te repetitief zijn. Een tekst kan goed zijn en muziek creatief, maar als het heel opvallende deuntje dan maar twintig seconden duurt en op loop staat voor het hele nummer gaat het toch een beetje vervelen. Gelukkig zijn de meer klassieke nummers op De Zachte Krachten erg sterk.
Een track die laat zien hoe goed Lucky Fonz III kan zijn is Pluto, met een existentiële persoonlijke tekst over ouder worden met een aanstekelijke melodie (die wat weg heeft van de eeuwige meezinger I’m Gonna Be (500 miles) van the Proclaimers). De afsluiter In Bed Met Jou is een ongelofelijk lief liedje, waar Lucky Fonz III heel dicht bij zichzelf blijft, met een uitgeklede instrumentatie. Het nummer lijkt met een wat slechtere microfoon opgenomen. Samen met de akoestische begeleiding lijkt het zo alsof direct naar een geliefde gezongen wordt. Door de knallers eerder op de plaat komt het persoonlijke nog sterker binnen.
De Zachte Krachten voelt als de soundtrack van een op een goede manier rare musical op shuffle. Het is aan de luisteraar om de scènes tussen de nummers in te vullen. Ondanks de persoonlijke lyrics is elk nummer herkenbaar en is er een eigen invulling aan te geven. Kippenvel op het ene moment, moeite om je lach in te houden kort erna. Lucky Fonz III maakt weer een dichtbundel met muziek, waar de muziek net zo poëtisch is als de tekst.
