Maak je een lijst van meest invloedrijke artiesten sinds – pak hem beet – 1995, dan kan Damon Albarn niet missen. Er zijn weinig mensen die deel zijn geweest van één band met de invloed en prestige als Blur en Gorillaz, laat staan twee. Gorillaz begon ooit als Albarns solo-project, bestaande uit virtuele artiesten, met hits als Clint Eastwood en Feel Good Inc. De afgelopen tien jaar is het anders. Gorillaz is niet meer te vinden in hitlijsten, maar Albarn maakt onder de naam albums met grote lijsten aan gastartiesten. Zo ook het nieuwste album, The Mountain (of पर्वत, zoals op de albumhoes), waar Gorillaz zich vooral heeft laten inspireren door Zuid-Aziatische muziek.
Die invloeden blijven niet verborgen. Het album is gevuld met gastoptredens van een fluitist, Indiase zangers, en twee sarod-spelende broers. Meest indrukwekkend is de feature van 92-jaar oude zangeres Asha Bhosle op The Shadowy Light. Dit nummer, geschreven kort na het overlijden van Albarns vader, raakt des te meer door haar toevoeging. De invloeden komen niet alleen uit India en omstreken. Albarn is een fervent reiziger en haalt inspiratie vanuit de hele wereld. Hij legt het zelf zo uit: “(…) the more I do that, the more I realise how we all share the same roots of music. So therefore, there’s no excuse for racism and prejudice.”
En dat wordt gevierd op The Mountain! The Manifesto is bijvoorbeeld een ijzersterke combinatie van Zuid-Aziatische muziek, Latin hiphop van de jonge Argentijnse rapper Trueno en een oude freestyle van Amerikaanse rapper Proof (overleden in 2006). Damascus is een hoogtepunt, een Arabische banger met toevoegingen van Syrische zanger Omar Souleyman en rapper Yasiin Bey (eerder bekend als Mos Def). Deze twee nummers maken het moeilijk om stil te blijven zitten. De combinaties op het album zijn soms onverwacht, maar zeker niet onsamenhangend. Oude opnames worden naadloos gecombineerd met nieuwe producties, freestyles en zelfs straatopnames van bruiloften die Albarn tijdens zijn reizen tegenkwam.
Ook voor de fans van het oudere werk van Albarn is er ruimte op de plaat. God of Lying is een klassieke Gorillaz-track. Een synth-deuntje gaat alle kanten op, Albarn zingt nonchalant en monotoon met een filter op z’n stem, de tekst is lekker politiek. Ook dat is Gorillaz dus niet verleerd. De meest beluisterde single van het album, Orange County, en het tweede nummer, Moon Cave, passen precies binnen de discografie van de band. Albarn is en blijft een meester in je een euforisch gevoel geven met z’n magische en ruimte-achtige melodieën die leunen op gelaagde instrumentatie.
Al die lagen nemen echter ook veel ruimte in: The Mountain duurt ruim een uur en op momenten voelt dat toch net te lang. Zeker de tweede helft van het album bevat een paar tracks die er niet uitspringen, zoals Delirium, die ondanks de hulp van punklegende Mark E. Smith weinig energie levert. De echt sterke nummers vallen meer op, maar hierdoor is het lastig om de aandacht er continu bij te houden. Toch zijn dit allesbehalve slechte tracks; ze laten vooral zien hoe sterk het grootste deel van de plaat is. Albarn is een meesterlijke songwriter en producer, maar laat het heel makkelijk lijken.
The Mountain doet zijn naam eer aan, en is een absolute topper van een album. Waar het vorige album van Gorillaz, Cracker Island, misschien wat tegenviel, is The Mountain creatief, swingend, betekenisvol en muzikaal ijzersterk. Je wordt meegenomen op een wereldreis, soms in twee of drie landen tegelijk, maar voelt je nooit vervreemd of meegesleurd. Damon Albarn wil laten horen hoe muziek ons over de hele wereld verbindt. Op The Mountain laat Albarn niet alleen zien wat voor moois de wereld te brengen heeft, maar dat als je dingen samenbrengt van alle verschillende uithoeken je iets prachtigs kan maken.
Gorillaz staat deze zomer als headliner op Rock Werchter in België en Best Kept Secret in Hilvarenbeek.
