Na dertien jaar stilte is er eindelijk weer een nieuw album, getiteld Inferno, van de Schotse broers Marcus Eoin and Michael Sandison; beter bekend onder de naam Boards of Canada.
Laten we gelijk maar met de deur in huis vallen. Er is niet zo heel veel veranderd aan de karakteristieke unheimisch ritmische en loungy sound van de band. En dat is maar goed ook want het is juist dat handelsmerk die de band de huidige cultstatus heeft opgeleverd en waarvoor je, als fan, dertien jaar reikhalzend hebt uitgekeken naar nieuw materiaal. Je kunt hooguit stellen dat hun muziek ietsje toegankelijker is geworden ten opzichte van hun voorgaande albums.
Die toegankelijkheid zorgt ervoor dat je Inferno prima als een relaxt lounge-album kunt hebben opstaan tijdens het studeren, huis opruimen, of andere bezigheden. Zonder echt oor te hebben voor de miraculeuze kunstwerkjes die het album bevat. Prima op zich, maar dat is uiteindelijk toch echt niet de bedoeling. Veel beter is er eens goed voor te gaan zitten, meerdere keren, heel veel meerdere keren eigenlijk en met het geluid goed hard. Dan pas ga je stuk voor stuk de pareltjes ervaren die voorbij komen.
Laten we beginnen met de tracks waarvan je nu al weet dat ze gaan worden opgenomen in het rijtje Board of Canada-klassiekers: Hydrogen Helium Lithium Leviat, Naraka, en The World Becomes Flesh. Let op de magnifieke bongo’s halverwege Hydrogen Helium Lithium Leviat die maar weer eens illustreren waar Boards of Canada zo goed in is, namelijk altijd op de proppen komen met een unieke beat of ritme. Zoals de sonore beat in Naraka met de daar omheen zwevende en swingende percussie en melodieuze synths. Of de almaar aanzwellende bas en percussie tot onheilspellende hoogte in The World Becomes Flesh.
Het alomtegenwoordige ritme en synthesizer fundament is ook goed te horen in All Reasons Departs. Dat fundament lijkt gedurende de track steeds meer op zoek naar zichzelf, naar een einde ook, waarvan je hoopt dat het nooit zal komen. En dan die mysterieuze zenuwachtig kabbelende beat met synthesizergeroffel onder Arena Americanada. De tegendraadsheid van die track is de crux van de muziek van Boards of Canada.
Inferno staat vol met occulte, mysterieuze verwijzingen en creatief gebruik van religieuze speeches en geluidsfragmenten. Age of Capricorn gebruikt met een door de computer vervormde stem gecodeerde verwijzingen naar de antichrist. In Father and Son worden zinnen en woorden uit een uitzending van een evangelisch radiostation zo verknipt dat ze haast naadloos als instrument dienst doen. Het eerder aangehaalde The World Becomes Flesh gebruikt een verhandeling over menselijke embryo’s als de ultieme uiting van deze kunstvorm.
Er zijn gelukkig ook weer genoeg tracks met als basis louter vervreemdende, bloedstollende bijna vals klinkende soundscapes waar je onrustig van wordt maar naar wil blijven luisteren. Zoals Somewhere Right Now In The Future, of het razend mooie Memory Death.
De actualiteit van Nieuweplaat vereist dat je een album zo snel mogelijk van een recensie voorziet. Voor een album als Inferno is dat eigenlijk ondoenlijk. Er is zoveel te ontdekken dat je voor een allesomvattende recensie misschien wel eenzelfde tijd nodig hebt die de Schotse broertjes zich gunnen om weer nieuwe muziek te maken. Alsof ze daarmee impliciet willen zeggen: ga de komende tijd maar eerst eens de muziek op dit album proberen te doorgronden. Gelukkig is Inferno na de eerste, tweede, derde keer afspelen al een bijzonder fraai album. Maar het is ook de voorpret van de talloze toekomstige luisterbeurten met nog veel meer nieuwe openbaringen die deze nieuwe Boards of Canada op voorhand al tot een waanzinnige plaat maakt.
