Na hits als First Class en Lovin’ on Me verschijnt op zijn verjaardag het vierde studioalbum van Jack Harlow. Met Monica kiest hij bewust voor een andere richting. Waar zijn eerdere werk vaak draaide om opscheppen over zijn leefstijl en snelle bars, klinkt deze langspeler rustiger, warmer en duidelijk meer geïnspireerd door soul en r&b. Het album volgt op Jackman uit 2023, duurt ongeveer 28 minuten en is daarmee opvallend kort.
Op Monica laat Harlow bewust een belangrijk element uit zijn eerdere muziek achterwege. De rapper kiest er expres voor om geen scheldwoorden te gebruiken. Dat past bij de meer reflectieve toon van de plaat. In een aflevering van Popcast van The New York Times legt hij dat zelf uit: ‘I think you get to a point where as much as you’re trying to find your voice, you’re also hoping to escape yourself.’ Het album voelt daardoor als een manier om een andere kant en volwassenere versie van zichzelf te laten horen.
De composities combineren hiphop met soul, funk en lichte jazzy invloeden. Warme gitaren, finger snaps en zachte drums zorgen voor een laid-back geluid. Die sfeer is geïnspireerd door klassieke neo-soulplaten, met name Voodoo van D’Angelo. Ook achter de schermen is er een duidelijke invloed op het geluid. Co-schrijver Aksel Arvid, die eerder werkte met PinkPantheress, draagt bij aan de warme en soulvolle productie van de plaat. Het tempo blijft vaak laag, waardoor de focus meer ligt op groove en sfeer dan op grote hooks.
Trade Places opent de langspeler rustig. Een stevige drum en een duidelijke riff vormen de basis, terwijl orgelklanken en blazers het nummer een soulvolle sfeer geven. Het zet meteen de toon voor de rest van het album. Ondanks de nieuwe richting blijft Harlow wel degelijk rappen. In tracks als Lonesome en Prague kiest hij voor melodisch rapwerk, waarbij ritme en toon belangrijker zijn dan snelheid.
Op My Winter komt de neo-soulinvloed nog sterker naar voren. Toetsenist Cory Henry begeleidt Harlow op orgel en piano, wat het nummer een warme en jazzy basis geeft. Halverwege het album duikt ook een samenwerking op met Ravyn Lenae, die voor extra variatie in klank zorgt.
Andere composities blijven dicht bij dezelfde ontspannen sfeer. Move Along en All Of My Friends bouwen vooral op groove, terwijl Living Alone en Against The Grain meer introspectieve teksten brengen. In Living Alone klinkt dat bijvoorbeeld in regels als ‘Sometimes I wonder if this life is getting old’, waarin Harlow reflecteert op succes, verwachtingen en de keerzijde van bekendheid. Zulke regels geven het album een persoonlijkere toon dan zijn eerdere werk. De afsluiter Say Hello rondt de langspeler af in dezelfde warme sfeer waarmee het album begon.
Monica is daarmee een compacte maar consistente plaat. Het geluid is zachter en bedachtzamer dan op Harlows eerdere werk. Ondanks de soulvolle aanpak blijft Jack Harlow volgens zichzelf in de eerste plaats een rapper en geen zanger. De melodische aanpak werkt binnen de productie, maar zijn flow en ritme blijven uiteindelijk het meest overtuigend.
