Even, maar dan ook echt heel even denk je bij de eerste klanken van Jorja Smith’s stem op haar laatste album What Are The Odds dat je Amy Winehouse hoort. Ook de lyrics passen in dat beeld: ‘What are you smoking?/How did you miss these signs?/I wish I was joking/I wish that you knew sweet life.’ Het timbre, de wat sombere tekst… Maar net zo snel als gekomen, verdwijnt die nostalgische herkenning weer als Smith verder zingt in For Life, de openingstrack die in het vervolg gelijk representatief is voor het merendeel van het album.
Dat vleugje Winehouse kom je (helaas) niet nog eens tegen. Dat is op zich geen probleem, want What Are The Odds is een album waarop Smith toch vooral haar eigen mooie stem laat horen in overwegend op 2-step, grime, jungle en garage gebaseerde tracks. Na For Life zijn dat onder andere de titeltrack, What’s Done Is Done, This City (met Devlin), The Way It Was, en Young Heart. De veelal springerige beats in die tracks contrasteren in de meeste gevallen opvallend goed met de melodieuze zang van Smith.
Soms lijkt het wel alsof beats en zang naar elkaar op zoek zijn in het begin van de track, om dan toch wonderwel samen te smelten. I Lied, You Lied is daar misschien wel het mooiste en beste voorbeeld van. Soms word je ook op het verkeerde been gezet zoals in Make It Your Home, dat heel voorzichtig start met een piano-interlude, maar al snel het inmiddels vertrouwde ritme oppikt.
Het is niet alleen maar UK danceroots dat de klok slaat. In Dancing maakt Smith een helaas wat mislukte stap naar een hapklare danshit, die net een iets te hoog ‘la la la’-gehalte heeft om serieus te worden genomen. En Alive (met Wizkid) lijkt verdacht veel op een nummer dat zomaar uit het repertoire van Jennifer Lopez had kunnen komen. Dan is Pretend een veel betere poging. Een wat rustiger nummer waarin Smith haar vocale mogelijkheden uitgebreid etaleert en dat met het eerder gememoreerde I Lied, You Lied tot de beste tracks van het album behoort.
Ondanks die uitzonderingen blijft, ook na het meerdere keren beluisteren van What Are The Odds, het gevoel overheersen dat Smith zoveel meer mogelijkheden met haar stem heeft dan wat ze nu op een toch wel wat eentonig album laat horen. Die zo hoopvolle verwachting die ze gelijk aan het begin van het album, waarschijnlijk onbewust, afdwong, lost ze nooit echt in. Daarmee is What Are The Odds een wat vlak album dat lekker in het gehoor ligt maar waar nu niet echt de ambitie van afstraalt. Het is te hopen dat Smith in volgende albums wat avontuurlijker durft te zijn.
Enthousiaste recensenten en spotters gezocht voor Nieuweplaat
