Wat doe je als je even van de radar wilt verdwijnen? Phoebe Bridgers koos voor de rigoureuze optie en verwijderde al haar sociale media. Op het hoogtepunt van de coronapandemie groeide ze uit tot een van de meest invloedrijke songwriters van haar generatie, maar de intense band die veel fans door haar persoonlijke liedjes met haar dachten te hebben opgebouwd, werd haar te veel. Bridgers trok zich terug en liet jarenlang weinig van zich horen. Met Lost Weekend keert ze nu terug. Het resultaat is een openhartige plaat over de prijs van succes, rouwen en hoe het voelt als alle ogen op je zijn gericht.
Haar stap terug uit de spotlights lijkt Bridgers’ band met de echte wereld alleen maar te hebben versterkt. Voor de promotie van Lost Weekend liet ze de gebruikelijke onlinecampagne links liggen. In plaats daarvan organiseerde ze een reeks concerten waarvoor fans voor slechts een dollar naar binnen konden. De enige voorwaarde: geen telefoons. Zelfs pen en papier waren verboden. Niets van Lost Weekend mocht de zaal verlaten. Het leek Bridgers’ manier om haar fans weer in het moment te laten leven, in een wereld waarin alles direct content moet worden.
Zelf de regie houden lijkt een belangrijk thema voor Bridgers. Niet vreemd, want haar nummers voelen vaak als passages uit een dagboek. Alsof ze de afgelopen jaren honderden schriftjes heeft volgeklad en nu alleen de beste pagina’s met de buitenwereld deelt. Dat maakt Lost Weekend misschien wel haar spannendste plaat tot nu toe. Op opener The Outside horen we eerst een vervormde stem die zingt: ‘Crying in a suit and tie/But you should see the other guy.’ Pas na een minuut maakt deze stem plaats voor haar eigen stem. Alsof ze eerst voorzichtig de deur op een kier zet, voordat ze de luisteraar echt binnenlaat. Dat contrast tussen afstand en intimiteit loopt als een rode draad door het hele album.
Op Lost Boys gebruikt Bridgers de Verloren Jongens uit Peter Pan als symbool voor een generatie die nergens lijkt te kunnen aarden. Het is een lied over mensen die blijven vluchten. De jongens uit het refrein groeien niet op, gaan niet naar huis en lijken nergens echt hun plek te vinden. Toch klinkt het nummer niet cynisch. Het klinkt zelfs vrolijk. Met de regel ‘Lost boys, find me’ steekt Bridgers juist een hand uit naar iedereen die zich net zo verloren voelt.
Het album staat vol met dit soort treffende beelden. Op het ingetogen The Governor’s Waltz verbeeldt Bridgers een overhaaste volwassenwording als kinderen die op elkaars schouders in een lange jas kruipen om volwassen te lijken. Op Bobby beschrijft ze weggestopte emoties als een doos die je ergens achterin een kast zet en vervolgens nooit meer aanraakt. De metaforen zijn glashelder, maar niet voor de hand liggend. Het zijn zinnen die alleen uit de pen van Bridgers kunnen komen.
Toch bestaat er geen standaardformule voor een Phoebe Bridgers-nummer. De indiebasis is altijd aanwezig, maar daar houden de overeenkomsten vaak op. Op Kill Me gaat het tegen het einde behoorlijk hard, de outro van het titelnummer Lost Weekend klinkt alsof hij rechtstreeks uit een filmsoundtrack komt en Liberty Tree leunt juist opvallend dicht tegen country aan. In minder dan een uur tijd laat Bridgers het album tegelijk groots en ingetogen klinken. Harde gitaren, subtiele strijkers, weemoedige piano’s: alles krijgt een plek zonder dat de plaat haar samenhang verliest.
Een van de belangrijkste thema’s op Lost Weekend is de moeizame relatie met haar inmiddels overleden vader. Gedurende het album laat Bridgers steeds kleine flarden van die geschiedenis los, zonder ooit te vervallen in simpele zwart-witbeelden. Vooral Still Standing is een intiem hoogtepunt. Ze beschrijft momenten uit haar jeugd die voor de luisteraar bijna ongemakkelijk persoonlijk aanvoelen. De regel ‘I wasn’t too young to understand’ vat die pijn treffend samen. Toch eindigt het nummer niet in bitterheid, maar in acceptatie. Juist dat maakt Bridgers zo’n bijzondere songwriter. Ze weet haar grootste twijfels, verdriet en frustraties om te zetten in liedjes die ook nog eens heel fijn wegluisteren. Door afstand te nemen van haar publiek heeft Bridgers met Lost Weekend haar meest persoonlijke album tot nu toe gemaakt.
