Na de sensatie van haar single WHERE IS MY HUSBAND!, alweer een halfjaar terug, was het gespannen wachten op het tweede album van RAYE. Muziekliefhebbers zijn eindelijk uit hun lijden verlost, This Music May Contain Hope. is op de wereld losgelaten. De Britse zangeres heeft alles uit de kast getrokken om met een waardige opvolger voor My 21st Century Blues uit 2023 te komen. In de tussentijd heeft zij de Europese poppodia veroverd met een liveshow die unaniem als spectaculair werd betiteld. Na jaren aan de weg timmeren heeft RAYE de afgelopen drie jaar haar definitieve vorm gevonden. Haar nieuwe langspeler is de vervolmaking hiervan in overtreffende trap. De zeventien tracks zijn onderverdeeld in de vier seizoenen en in bijna elk nummer trekt RAYE een andere stijl uit de kast. Een tour de force die loopt van de jazz-pop die we van haar gewend zijn, via funk en melodramatische ballads tot musical en opera-achtige stukken met een volledige orkestbezetting. RAYE heeft overtuigend een theatraal conceptalbum aan het vinyl toevertrouwd.
In haar openingsnummer Intro: Girl Under The Grey Cloud neemt RAYE de luisteraar mee naar een regenachtige nacht in Parijs met zang en gesproken woord. Het lijkt wel een Broadway-musical productie. I Will Overcome is een statement dat klinkt als een gospelgebed in slow motion. Strijkers zweven als ochtendmist boven een gebroken pianothema. RAYE zingt niet, ze belijdt. De sfeer is hoopvol maar broos, alsof elke noot nog kan breken. Met Beware… The South London Lover Boy verandert de plaat van kleur: jazzy blazers, speelse syncopen en een licht ironische ondertoon. Het nummer danst tussen verleiding en waarschuwing. Van spoken word naar soulvolle en funky uithalen, de energie bruist uit de groeven. The WhatsApp Shakespeare is een theatrale mini-opera waarin moderne liefde wordt gefileerd met humor en tragiek. De productie flirt met musical en cabaret. RAYE speelt rollen, wisselt stemmen, en lijkt zichzelf tegelijk te regisseren.
De aanwezigheid van gastmuzikant Hans Zimmer tilt Click Clack Symphony naar cinematografische hoogten. Percussie tikt als een klok die onverbiddelijk doortikt, terwijl orkestrale lagen zich opstapelen. Dit is geen popsong, dit is een soundtrack voor innerlijke strijd. In Goodbye Henry is de ontmoeting met Al Green pure magie. Zijn stem, doorleefd en zacht als fluweel, vormt een tegenwicht voor RAYE’s dramatiek. Samen creëren ze een duet dat klinkt als afscheid in slow motion. In Joy met haar zussen Amma en Absolutely verandert de plaat in een familieviering. Gospel, musical en pop vloeien samen tot een sprankelend geheel. Dit is het moment waarop de zon doorbreekt: warmte, samenzang, verlichting.
De titel This Music May Contain Hope. is goed gekozen. Het album is een 73 minuten durende rollercoaster die de luisteraar hoopvol achterlaat. Je zet de plaat niet makkelijk op als achtergrondmuziekje, RAYE houdt je ieder nummer voortdurend bij de les. Dit wordt nog versterkt door alle stukken spoken word in de nummers, alsof je naar een film luistert. RAYE balanceert knap op de rand van een te overvolle en overdadige productie en een subliem samengesteld album met een veelheid aan stijlen en invloeden. This Music May Contain Hope. is geen verzameling songs, maar een emotionele reis — van schaduw naar licht, van breuk naar herstel. RAYE beweegt zich tussen genres als een regisseur die haar eigen film monteert: jazz, soul, orkest en theater smelten samen tot een gedurfd geheel. Waar veel artiesten kiezen voor eenvoud, kiest zij voor overvloed. En juist in die overdaad — soms op het randje — schuilt de schoonheid. Het is natuurlijk koffiedik kijken en wellicht wat vroeg in het jaar, maar het tweede album van RAYE lijkt een van de gezichtsbepalende platen van 2026 te worden.
