Wellicht een van de merkwaardigste verschijnselen in moderne rockmuziek is de tweemans-band uit Seattle, genaamd Sunn, met als logo Sunn O))) van de legendarische gitaarversterkers van het merk Sunn Amplifications.
De band bestaat uit twee gitaristen: Stephen O’Malley en Greg Anderson. Meer niet. Er zijn geen drums, beats, bass of vocalen. Op hun tiende album genaamd Sunn O))) is dat nog des te nadrukkelijker omdat er voor het eerst geen enkele gastmuzikant meedoet. Eén van de bekendste bijdragen ooit was van niet minder dan Scott Walker, met wie samen het album Soused (2014) gemaakt is.
De muzikale insteek is altijd, ogenschijnlijk, simpel: met zo min mogelijk gitaaraanslagen een zo groot mogelijk effect bewerkstelligen. Dat gebeurt door de geluidsgolven van de gitaren door een serie van speciaal getunede Sunn versterkers te leiden en zo een muur van geluid te creëren. Vervorming, gedoseerde feedback; het zweeft allemaal tussen drone, ambient en black metal.
Er gebeurt niks en tegelijkertijd gebeurt er van alles in de muziek van Sunn. Nieuweplaat schreef al eerder naar aanleiding van de track Butch’s Guns dat de muziek op de plaat een meditatieve werking heeft. Echter live is de band een volumineuze sensatie waarbij horen en zien je vergaat. Is dat nu echt nodig, zoveel decibel (er wordt soms 120 dB gemeten, te vergelijken met een opstijgend vliegtuig op minder dan dertig meter afstand)? Ja dat is nodig, want zo wordt een optreden niet alleen een muzikale maar ook een lichamelijke ervaring. Wie de band eenmaal live gezien heeft én het overleefd heeft, vergeet deze ervaring van een àlles overkoepelende geluidsseance waarschijnlijk zijn hele leven niet meer. Credo van de band is dan ook niet voor niets ‘Maximum volume yields maximum result’.
Het nieuwe album is het eerste dat uitkomt sinds 2019. Toen verschenen er tegelijkertijd twee albums geproduceerd door de, daar is hij weer, inmiddels overleden Steve Albini. Nieuw is dat het op het label Sub Pop Records uitgebracht wordt. Maar wat zal dat, gewoon een ander label? De band heeft nota bene een eigen label, genaamd Southern Lords Records. Deze “move” is een eerbetoon aan Sub Pop, waar de inspiratiebron van hun muziekstijl, de band Earth hun debuutplaat Earth 2 uitbracht.
Hoewel elke afzonderlijke track een naam heeft, is, kort door de bocht genomen, elk album één langgerekte soundscape die klinkt als een gletsjer die langzaam maar zeker naar beneden schuift. Af en toe breekt er een stuk af dat met veel geweld de diepte in stort. Op dit album gebeurt mondjesmaat meer. Opgenomen in een bosrijke omgeving, sijpelen er af en toe flarden van “fieldrecording” door in de vorm van vogeltjes of druppels water en op sluitstuk Glory Black zelfs, kort, piano, wat voor deze band ongekend luchtige elementen zijn. Maar naar Sunn luister je niet, je moet het ondergáán.
Op 26 juni speelt de band in Paradiso. Voor de liefhebber van leuke weetjes bij de muziek: de artwork is een schilderij van de Letse kunstschilder Mark Rothko, met de goedkeuring van de erfgenamen. De vergelijking is makkelijk gemaakt, want ook op de schilderijen van Rothko gebeurt niks en tegelijkertijd gebeurt er van alles.
