Bassisten zijn in de regel niet degenen die op de voorgrond treden. Niet in bands en ook niet als solo-artiesten. Uitzonderingen bevestigen altijd de regel en de alom geprezen en gewaardeerde bassist Thundercat is daar een uitstekend voorbeeld van.
In de periode tussen zijn nieuwe album Distracted en het zes jaar geleden verschenen album It Is What It Is, was Thundercat ‘all over the place’. Samenwerkingen met Gorillaz en Justice, solo concerten over de hele wereld, waaronder recent nog in Utrecht, en tal van bijdragen aan series en films. Daarmee bevestigt Thundercat zijn onomstreden status: een begenadigd bassist die met zijn kenmerkende loops als sessiemuzikant heeft bijgedragen aan meesterwerken als Kendrick Lamars To Pimp A Butterfly. Maar ook als soloartiest heeft hij al een aardig repertoire opgebouwd.
Distracted is inmiddels Thundercat zijn vijfde studio album. Als Stephen Lee Bruner (de echte naam van Thundercat) zoveel bijdraagt aan muziek van anderen is een wederdienst op zijn plaats. Dus komen tal van artiesten voorbij op dit album: Tame Impala, Lil Yachty, A$AP Rocky, Channel Tres, WILLOW en zelfs zijn reeds overleden maatje Mac Miller.
Het bijzondere aan het album is dat al die tracks met gastartiesten ook tot de beste tracks van het album behoren. De voornaamste reden daarvoor is dat deze onderscheidend zijn van de nummers waar Thundercat alleen verantwoordelijk voor is. Thundercat in zijn eentje met zijn fenomenale bas en zijn kenmerkende kopstem gaat vervelen na de zoveelste track die op de vorige lijkt. In de openingstrack Candelight word je nog aangenaam verrast door een magistrale keyboardsolo van DOMi Louna,in combinatie met Thundercat’s heerlijke basspel, maar eigenlijk is dat ook een beetje valsspelen, want weer een gastartiest (maar dan zonder vermelding).
Het album wordt pas echt interessant in tracks als No More Lies waar Tame Impala een duidelijke handtekening afgeeft. Of in I Did This To Myself met Lil Yachty en Flying Lotus en Funny Friends met A$AP Rocky. Beide tracks met een voorzichtige hip-hop/rap stempel.
Bijzonder is ook de samenwerking met Channel Tres in This Thing We Call Love dat resulteert in een wat duister nummer maar wel een met een heerlijke vibe. En WILLOW zet die vibe zonder moeite voort in het wat meer theatrale Thunderwave.
Resteert nog de samenwerking met zijn overleden oude maatje Mac Miller. Opgediept uit de archieven is daar de instant hit She Knows Too Much, over een onbereikbare vrouw die, laten we het maar simpel houden qua vertaling, te slim is…
Thundercat voldoet aan de verwachtingen in de eerste vijf tracks van het album, en verderop nog een paar keer, maar van de vijftien tracks is minstens de helft inwisselbaar. Het lijkt er verdacht veel op dat Thundercats eigen muzikale repertoire te beperkt en te eenzijdig is voor een volledig album en dat de bijdragen van anderen geen garantie zijn voor een goed album als eindresultaat. Dat is jammer, want Thundercat is een begenadigd en gerenommeerd bassist die op vele momenten op Distracted zijn virtuositeit laat horen. Laat hij dat maar blijven doen, maar vooral in samenwerking met anderen.
