It’s The Long Goodbye toont The Twilight Sad op zijn meest introspectieve manier tot nu toe. De Schotse band houdt vast aan hun herkenbare sound: de diepe bas, gelaagde gitaren en de rauwe, onvervalste stem van James Graham. Toch voelt dit album persoonlijker en meer geconcentreerd dan eerdere platen. Het ontstond in een periode van groot verlies en verandering voor Graham, die zijn moeder verloor terwijl zijn gezondheid verslechterde en hij zorgde voor een jong kind. Samen met gitarist Andy MacFarlane werkte hij aan de nieuwe nummers, terwijl Robert Smith van The Cure op subtiele manieren bijdroeg aan de productie en sfeer.
Get Away From It All opent de plaat met een directe melancholie. De gelaagde gitaren en het gedragen ritme vormen een stevig fundament, terwijl Graham’s stem de emotionele kern van het nummer draagt. Bij het refrein klinkt bijvoorbeeld ‘I can’t escape the weight of all these memories’, wat waarschijnlijk over zijn moeder gaat. Meteen is de kwetsbaarheid en intensiteit van het album voelbaar.
The Ceiling Underground contrasteert het openingsnummer met een langzaam opbouwende, bijna hypnotiserende piano en een dramatische climax, waarin de emotionele spanning van het album duidelijk hoorbaar wordt. Inhospitable/Hospital laat de invloed van The Cure doorschemeren: subtiele synths en gitaarsoundscapes geven het nummer kwaliteit, terwijl het eigen geluid van de band erdoorheen blijft klinken.
Designed To Lose combineert rijke gitaren met een krachtige ritmesectie, waardoor een broeierige intensiteit ontstaat die doet denken aan hun vroegere werk, maar nu vol van hun levenservaringen. In Waiting For The Phone Call balanceert de band donkerte met hoop uit; Graham zingt ‘I’m holding on, though the night won’t let me go’, een regel die de introspectieve toon en de persoonlijke worstelingen op het album samenvat. In deze track speelt Robert Smith zelf ook mee op de gitaar.
Het album sluit af met TV People Still Throwing TVs At People, een intens nummer dat de emotionele reis van het album samenvat. De gelaagde productie, gedragen ritme en climax laten horen dat de band hun kracht behoudt in het blootleggen van menselijke kwetsbaarheid, zonder dat het zwaar of eentonig aanvoelt.
It’s The Long Goodbye is een compacte, coherente langspeler. Het geluid is zachter en bedachtzamer dan eerdere platen, maar de intensiteit en emotionele impact blijven onveranderd. De samenwerking met Robert Smith voegt een extra laag toe, zonder de identiteit van The Twilight Sad te overschaduwen. Het album laat zien dat de band persoonlijke ervaring, muzikale traditie en emotionele diepgang samen kan brengen tot een consistent en meeslepend geheel.
