Popmuziek heeft al lang te maken met een stigma, alsof het per definitie minderwaardig zou zijn. Het is hét genre waar ‘echte’ muziekliefhebbers graag hun neus voor ophalen. En eerlijk is eerlijk: soms niet eens onterecht. Maar af en toe staat er een artiest op die dat beeld moeiteloos onderuithaalt. Olivia Rodrigo is daarvan een schoolvoorbeeld. Voor haar zijn toegankelijkheid en kwaliteit geen tegenpolen, maar ingrediënten van hetzelfde gerecht. Op haar nieuwe album you seem pretty sad for a girl so in love kookt ze met de finesse van een chef bij De Librije, terwijl ze iets serveert waarvoor ook McDonald’s-liefhebbers zonder aarzelen in de rij gaan staan.
Rodrigo is allesbehalve een doorsnee twintiger die zich laat leiden door de smaak van haar generatie. Haar referentiekader ligt ergens anders. En dat hoor je. Al jaren wijst ze naar The Cure als een van haar belangrijkste invloeden, met frontman Robert Smith als grote voorbeeld. Dit bleef niet bij woorden: zo zagen we het duo samen op het podium op Glastonbury. Daar zag je dat deze bewondering wederzijds is.
Op dit album duikt de invloed van The Cure overal op: in de gitaren die net wat duisterder klinken (u+me = <3 en my way), in de melancholie die op sommige tracks de toon maakt (stupid song, honeybee en less), in de naam van de track the cure en zelfs letterlijk met de stem van Robert Smith op het ijzersterke duet what’s wrong with me. Toch klinkt you seem pretty sad for a girl so in love nergens als een kopie. Rodrigo laat juist horen dat ze al die invloeden moeiteloos naar haar hand zet en een volledig eigen sound heeft.
Een snelle luisteraar hoort op deze plaat ook invloeden van Taylor Swift. Niet verrassend: zij is dé superster met wie Rodrigo’s generatie is opgegroeid, en iemand voor wie zij meermaals haar bewondering heeft uitgesproken. Dat hun relatie bekoeld schijnt te zijn na het gedoe rond de credits van de track deja vu, is hier in elk geval niet te horen. Opener drop dead had zo uit Swifts repertoire kunnen komen, met die typische mix van melodieuze- en bijna spoken word-achtige zang.
Ook andere tracks bevatten kleine stukjes Swift. Dat zit vooral in de thematiek van you seem pretty sad for a girl so in love, dat aanvoelt als het dagboek van een verliefde vrouw. Het grote verschil tussen Swift en Rodrigo? Rodrigo’s liedjes beginnen niet vanuit gekwetstheid. Haar teksten zijn cynisch, genuanceerd en verrassend volwassen voor iemand van 23 jaar. Natuurlijk schuurt ze tegen de randen van clichés aan, maar probeer die maar eens te ontwijken met een thema als liefde.
Elke track op dit album laat horen dat Rodrigo met de jaren gegroeid is als songwriter. Het album heeft zelfs iets weg van een conceptalbum. Je kunt het opdelen in twee helften: een eerste deel waarin Rodrigo alle facetten van een intense romance beschrijft en een tweede helft (vanaf purple) waarin ze de ondergang ervan beschrijft. Liefde is voor haar niet alleen iets moois of iets verschrikkelijks. Zo zwart-wit kijkt ze er niet naar. Meermaals beschrijft ze liefde als een ziekte, met bijbehorende symptomen. Misschien is dat wel waarom de invloed van The Cure hier zo goed tot zijn recht komt.
Uiteindelijk bevestigt you seem pretty sad for a girl so in love vooral wat we eigenlijk al wisten: Olivia Rodrigo is geen eendagsvlieg, maar een artiest die haar plek in de popmuziek meer dan verdient. Ze is pas 23 jaar, maar dit voelt alweer als haar derde klassieker binnen het genre. Ze balanceert zo moeiteloos tussen toegankelijkheid en inhoud dat het geen verrassing is dat ze vier keer de Ziggo Dome uitverkoopt. Popmuziek in de handen van Rodrigo verdient geen stigma, maar het allergrootste podium.
