Yes is een van de invloedrijkste progressieve rockbands aller tijden. Door de jaren heen is er weinig van de oorspronkelijke bezetting intact gebleven, maar door nieuwe muzikanten te rekruteren wist de band overeind te blijven. Met Aurora probeert Yes opnieuw een sfeervolle en ambitieuze plaat neer te zetten. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dat is niet gelukt. Ondanks de verzorgde productie en het vakmanschap van de muzikanten voelen veel nummers langzaam en voorspelbaar aan, waardoor het lastig is om de aandacht erbij te houden.
Dat is jammer, want de band heeft een rijke discografie die veel meer te bieden heeft. Het vorige album, Mirror in the Sky uit 2023, werd door zowel fans als critici positief ontvangen en vormde een duidelijke verbetering ten opzichte van het wat tamme The Quest. De plaat was bovendien een eerbetoon aan Alan White, die in 2022 overleed na een halve eeuw achter het drumstel van Yes. Misschien voelde de nieuwe formatie destijds nog de noodzaak om zich te bewijzen. Op dit album speelt de band echter vooral op veilig.
Het eerste nummer is de titeltrack Aurora. Dit is meteen ook het beste nummer van het album. De intro voelt episch aan en wekt de indruk van het begin van een groots avontuur. Dat is misschien geen verrassing, aangezien de band wordt ondersteund door het 64-koppige Tsjechisch Nationaal Symfonieorkest. Na de intro wordt het nummer kleiner en intiemer: een elektronisch orgeltje danst samen met de gitaar op het ritme van de drums. Het refrein is catchy en zit goed in elkaar. De vocalen klinken wel erg bewerkt, wat een minpunt is, maar verder valt er weinig op deze track aan te merken.
Helaas weet de rest van het album dat niveau niet vast te houden. Het grootste probleem van Aurora is dat veel nummers te voorspelbaar zijn. De composities bevatten weinig verrassende wendingen of memorabele melodieën, waardoor er na afloop van een nummer weinig blijft hangen. Waar klassieke Yes-albums regelmatig uitpakten met spannende tempowisselingen, opvallende instrumentale passages of krachtige riffs, kabbelt een groot deel van Aurora voort zonder echt indruk te maken. Bovendien zijn er opvallend weinig momenten waarop het album daadwerkelijk als een rockplaat aanvoelt. De muziek blijft vaak hangen in een veilige, zweverige sfeer, waardoor de energie ontbreekt die de beste muziek van Yes juist zo meeslepend maakt.
Turnaround Situation is nog degelijk en bevat een melodie waarop valt mee te neuriën. Love Lies Dreaming begint veelbelovend, maar verliest daarna snel zijn aantrekkingskracht. Dat komt niet alleen door het gebrek aan muzikale spanning, maar ook door de tekst. Regels als ‘At first it feels like falling/When really you’re only flying to a dream’ klinken als een cliché dat weinig toevoegt aan het nummer. Countermovement bevat een interessant segment van ongeveer twee minuten, maar helaas duurt het nummer bijna een kwartier.
Bij Ariadne keert het orkest terug, een prettig weerzien na alles wat eraan voorafging. Samen met Aurora vormt dit een van de lichtpuntjes van het album. De strijkers leveren een fraaie melodie en de afwisseling tussen het spel van de band en de orkestrale passages zorgt voor een interessante compositie.
Zoals je van Yes mag verwachten, valt er op de eindmix weinig af te dingen. Muzikaal zit het album degelijk in elkaar en technisch is er weinig mis mee. Toch is techniek alleen niet genoeg. Op enkele uitzonderingen na ontbreekt het aan spanning, memorabele melodieën en echte rockenergie. Laten we hopen dat Yes op een volgend album zijn creatieve vonk terugvindt. Aurora is een stap in de verkeerde richting.
