Willie Nelson is een levende legende. Al zeventig jaar lang maakt hij muziek en in die
periode heeft hij meer dan honderdvijftig albums uitgebracht. Het is bijna niet te bevatten dat
deze man op 93-jarige leeftijd nog steeds niet met pensioen is. Natuurlijk weten we ook bij zijn nieuwste album Dream Chaser ondertussen wel wat we kunnen verwachten. Maar hoe valt het in de smaak?
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: er is niets baanbrekends aan dit album. Het
is met dertig minuten vrij kort en staat stampvol clichés. Dat is natuurlijk een gegeven binnen
de countrymuziek. Het genre draait thematisch al decennialang om liefdesverdriet en drank.
Dat is niet per se kritiek; het is juist deze nostalgie die veel countryfans erg waarderen, maar
het moet gezegd worden: dit is meer van hetzelfde.
Dream Chaser is het titelnummer en trapt het album af. Het nummer begint met eenvoudig
gitaarspel onder begeleiding van drums en, na enige tijd, ook een mondharmonica. In het
nummer reflecteert Nelson op zijn leven. Het besef dringt tot hem door dat hij oud is
geworden; nog niet zo lang geleden was hij immers een kind met een oude gitaar dat net
naar Tennessee was verhuisd. Het nummer straalt een bepaalde vorm van vrede uit. Hij was
destijds een dream chaser en is dat altijd gebleven. Hij omschrijft het als de reden waarom
hij is blijven zingen. Er schuilt een zekere schoonheid in een oude man die verrast is door
hoe snel de tijd is gegaan, maar tevreden terugblikt op zijn leven.
Zelfs voor een countryalbum is We’d Make a Good Movie te afgezaagd. Het is een
liefdeslied waarin Nelson omschrijft welke aspecten van het partnerschap in de film zouden
verschijnen. Het refrein ‘We’d make a good movie/I can just see it now/The story of us
and our great love would win an Oscar, no doubt.’ komt enigszins inspiratieloos en
onoprecht over. Wellicht was het slechts bedoeld als opvuller; het is in ieder geval een misser.
Het nummer I Can’t Read Your Mind is dat daarentegen niet. Het nummer is samen met Bob
Dylan geschreven en is inhoudelijk het sterkst. De song begint met de tekst: ‘I don’t know
how to read your mind/The letters are too small.’ Een komische knipoog naar Nelsons
leeftijd. ‘To put this all behind/I’ll tell you anything you want/But I can’t read your mind.’ is
een gevatte omschrijving van een gevoel waarin menig mens zich kan vinden. Muzikaal is
het nummer verreweg het interessantst van het album. Her en der zit een prettige
pianoriedel die een extra dimensie geeft aan de toch vaak vrij monotone countrydeuntjes.
Het schrijven van liedjes is iets wat Nelson tot aan zijn graf zal blijven doen, zoveel is
duidelijk. Niet alles op dit Dream Chaser is even goed en niet alles raakt de kern die
noodzakelijk is voor een echt goed countryalbum van topniveau, maar het feit dat Nelson
richting de honderd gaat en ons nog steeds trakteert op zijn ambacht mag gevierd worden.
Willie, bedankt.
