Hij was in de Nederlandse popmuziek een bescheiden ster, geen naam die decennialang de hitlijsten bleef domineren. Maar wel een naam die onder generatiegenoten altijd is blijven hangen. Tony Scott, die afgelopen donderdag op 54-jarige leeftijd in zijn woonplaats Weesp overleed aan de gevolgen van multiple sclerose, was een grondlegger. Een man die op zijn zestiende, nog voordat hij goed en wel volwassen was, het geluid bedacht waarmee Nederland zich voor het eerst internationaal op de dansvloer manifesteerde.
Scott, geboren als Peter van den Bosch in Paramaribo en opgegroeid in Amsterdam, was een kind van de late jaren tachtig toen hiphop uit Amerika overwaaide en housemuziek in Europa net op stoom kwam. Waar andere artiesten moesten kiezen, koos Scott niet. Hij smeedde de twee stijlen samen tot hiphouse: rap op het tempo van de dansvloer, zo’n 120 beats per minuut, waarmee hij een geluid creëerde dat nergens anders vandaan kwam dan uit zijn eigen straten. Love Let Love, Get Into It, Gangster Boogie, That’s How I’m Living — het waren geen imitaties van Amerikaanse voorbeelden, maar iets eigens.
The Chief, zijn ode aan zijn inheemse Kalina-afkomst, groeide uit tot een van zijn meest gekoesterde nummers en leverde het bewijs dat Scott vanaf het begin iets persoonlijks in zijn muziek legde, ook al danste heel Nederland er onbezorgd op los. Geen loze branie, geen aangemeten imago — gewoon herkomst, ritme en eerlijkheid. Wat hem onderscheidde was dat hij euforie en identiteit moeiteloos combineerde. De beat mocht feestelijk zijn, de boodschap erachter was dat zelden. Dat een dansplaat evenveel over wie je bent kan vertellen als over hoe je beweegt — dat is een principe waarvan Tony Scott in Nederland aan de wieg stond.
Tegelijkertijd was Scott een pragmaticus. Zijn artiestennaam, Peter van den Bosch was niet internationaal genoeg volgens zijn toenmalig manager, was een eenvoudige samenvoeging van zijn twee helden toentertijd: acteur Tony Danza en rapper Rock Master Scott. Tevens toonde hij zich een voorloper door als een van de eersten een track te maken over CO2-uitstoot en klimaatverandering. Het nummer The Greenhouse Effect kwam in 1992 tot stand door een samenwerking met het Wereldnatuur Fonds.
Nadat zijn commerciële hoogtijdagen eind jaren negentig voorbij waren, verdween Scott grotendeels uit de schijnwerpers. Hij werd muziekdocent op zijn oude middelbare school in Amsterdam-Oost en gaf daar veertien jaar lang les, tot de diagnose MS in 2014 een streep zette door zijn actieve loopbaan. Toch keerde zijn muziek terug: in 2016 organiseerde zijn goede vriend Ben Liebrand een groots benefietconcert in Paradiso. En in 2021 verscheen een deel van zijn oeuvre alsnog op de streamingdiensten, mede dankzij sportpresentator Henry Schut, die het werk van Scott niet wilde laten verstoffen. Op 9 november 2021 waren beiden te gast in de NPO-talkshow M van Margriet van der Linden. Die uitzending bewees dat de herontdekking van Scotts muziek geen nostalgische voetnoot in de Nederlandse muziekgeschiedenis was, maar een herbevestiging dat zijn muziek hoort te blijven.
Tony Scott stond met zijn hiphouse aan de basis van de latere internationale doorbraken van Nederlandse dance-acts als Twenty 4 Seven, 2 Brothers On The 4th Floor en 2 Unlimited. Tevens was hij een inspiratie voor velen, waaronder Armin van Buuren. Tony Scott, de stille grondlegger van een geluid dat groter werd dan hijzelf, werd 54 jaar.
“De essentie van het leven verandert met de tijd, als je er echt voor gaat krijg je nooit spijt.”
– Tony Scott –
