Elbow – Giants Of All Sizes

Waardering

7

Als vervolg op de plaat Little Frictions uit 2017 komt Elbow dit jaar met achtste studio-album Giants Of All Sizes. Die Brexit, die eind deze maand wel of niet gaat komen, betekent de opkomst van politiek geladen albums uit Britse hoek. Zo ook deze.

Elbow slaat een meer duistere weg in, vertelt leadzanger Guy Garvey in meerdere interviews naar aanleiding van de release. Dat merk je meteen met albumopener Dexter & Sinister: het nummer is ruiger dan wat we van Elbow gewend zijn en heeft meer weg van de vroegere hit Grounds For Divorce. De blues-achtige beat wordt onderbroken door klassieke pianostukjes. De track omarmt met subtiele elektronica de gevoelens rondom Brexit. Een vrij lang lied met lekkere wendingen.

Vervolgens keert de plaat binnenwaarts met het sombere Seven Veils. Een rustig mooi nummer dat betoverend op de gemoedstoestand werkt, precies wat wij van Elbow verwachten. Empires begint met een basale synthlijn waarbij zachte percussies en klapgeluiden opgebouwd worden. White Noise White Heat gaat door op de donkere thema’s. Onder de doordringende drums en heldere tonen wordt gezongen over de onrechtvaardigheid en lawaai van leugens, vooral uit politieke hoek. Het lied is een commentaar op de Grenfell Tower Disaster in London.

Op het schattige Doldrums zingt “All Of This Stuff In Our Veins Is The Same”, terwijl twee stemmen elkaar akelig proberen af te leiden, wat het lied een meer psychedelische maar ook angstaanjagende feel geeft. Later in het album komt een harmonie van stemmen op On Deronda Road. Een samenvoeging van elektronische elementen en mooie gitaarmotieven verpakt in een mooi indie-folknummer.

Volgens Garvey reflecteert deze plaat het rusteloze karakter van het Verenigd Koninkrijk, dat verdeeld is geraakt door Brexit. En dat zie je ook terug in de productie. Sommige nummers komen wat harder aan en drukken je echt met de neus op de feiten. Andere zijn wat rustiger, maar vormen ook een contrast met de boodschap die overkomt. Giants Of All Sizes heeft geen echte uitschieters of festivalknallers zoals voorgaande albums, maar is wel lekker strak met veel contrasten. Als je de laatste paar albums van Elbow wat saai en lusteloos hebt gevonden dan heeft deze wat meer spirit. Een lelijk politiek probleem (Brexit) wordt gewikkeld in mooie klanken.  Het is fijn om te zien dat Elbow ook op hun eigen manier een politiek statement maakt. Het is een album dat je lekker weg kunt luisteren.

 

Wat vind jij van deze plaat?