Het is alweer bijna zeven jaar geleden dat Steve Ellison, beter bekend onder de artiestennaam Flying Lotus, een volwaardig album heeft uitgebracht. De release van BIG MAMA maakt helaas geen einde aan deze periode. Want een volwaardig album kunnen we BIG MAMA met zijn ruim dertien minuten amper noemen. Eerder een ep en dat ondanks de zeven tracks die het album bevat.
Snel gerekend kan je concluderen dat de tracks dus waarschijnlijk ook niet zo lang duren, en dat is inderdaad het geval. Voor het gemak is de eerste track van ongeveer een halve minuut het kortst en de tweede track met ruim drie minuten het langst. En de hoogtepunten van het album heb je met die eerste en tweede track ook gelijk gehad.
De opening BIG MAMA is zo’n typische Flying Lotus-track met allerlei muziekstijlen in een enorm kort tijdsbestek waanzinnig lekker in elkaar gepropt. Wat daarbij vooral opvalt is de fijne drum and bass die voor de stuiterende ritmische basis zorgt. Waarom dit nummer zo kort duurt, is alleen een raadsel.
De tweede track CAPTAIN KERNEL begint timide, maar ontspint zich onder andere met een aantal weergaloze synthesizersolo’s tot een absoluut jazz-rock-fusion-hoogtepunt, om vervolgens dromerig in stilte te verdwijnen.
De resterende nummers zijn jazz-, fusion- en andersoortige experimenten waarvan sommigen als neurotische begeleiding van Cartoon Network tekenfilmpjes niet zouden misstaan. Op sommige momenten razendknap, maar de tracks lijken vaak losstaande experimenten die maar net de embryonale fase hebben verlaten. Alhoewel Flying Lotus bekend staat om tracks zonder kop of staart hebben die tracks vaak wel een bepaalde signatuur. Dat is bij de meeste nummers op BIG MAMA niet het geval. Ze voelen onaf, ongepolijst en lijken te vroeg op een album te zijn beland. Om datzelfde album wellicht toch wat meer gewicht te geven zijn alle zeven korte tracks nog in een continue mix aan elkaar gelijmd als een extra achtste track. Volledig overbodig want er is geen enkel wezenlijk verschil met het achter elkaar afspelen van de zeven tracks.
Al met al is daarmee BIG MAMA een teleurstellende toevoeging aan het meesterlijke en veelal innovatieve oeuvre van Flying Lotus. Daarbovenop komt nog de controverse rondom de promovideo voor dit album. Deze video werd al gauw door Ellison’s fans als een door AI ontworpen eindproduct aangemerkt. Waarschijnlijk op basis van een slimme AI-prompt van Ellison, maar wel volledig in tegenspraak met wat fans van de creatieve muziek en videogenius Ellison verwachten. Dat Ellison uiteindelijk de video heeft teruggetrokken zegt genoeg.
Flying Lotus lijkt een beetje de weg kwijt met BIG MAMA. Het is te hopen dat er snel een opvolger komt voor zijn juweeltjes uit reeds vervlogen tijden, zoals Until The Quiet Comes, You’re Dead of Cosmogramma. BIG MAMA is helaas in geen enkel opzicht als zo’n dergelijke opvolger aan te merken.
