Een van de meest zichtbare gezichten van de ‘jazz revival’ die onder met name jonge artiesten gaande is, is de Chinees-IJslandse zangeres en muzikante Laufey. De eigentijdse, toegankelijke vorm waarop ze jazz niet als niche benadert maar gebruikt als stijlbron, werd twee jaar geleden met de nodige bewieroking ontvangen. Op haar derde lp A Matter Of Time permitteert Laufey zich de vrijheid om genrekaders te laten voor wat ze zijn en glijdt ze driekwartier lang soepel van crooner-jazz naar sixties-soul, via light-country naar bossa nova om tot slot weer terug te keren naar vocal-jazz. Muzikale ratatouille en nog heerlijk op smaak en temperatuur ook.
A Matter Of Time begint waar Laufey ons twee jaar geleden achterliet; zachte maar o zo overtuigende old-fashioned jazz, die klinkt alsof je het lied Clockwork al jaren kent en thuishoort in het standaardwerk The Great American Songbook. De tekst is van dagboekachtige eerlijkheid met als kroonjuweeltje ‘And nothing brings me fear like meeting with my destiny’. Deze ijzersterke opener krijgt een waardig vervolg met Lover Girl; een van de drie tracks die voorafgaand aan de release van A Matter Of Time werd uitgebracht. Bossa nova-klanken die de muzikaliteit van Laufey ten volle benutten.
Wat opvalt is dat de stem Laufey aan warmte gewonnen heeft. Ze klinkt dieper, rijper, vrijer. De kritiek op haar vorige album Bewitched was dat ze soms wat ‘royal English’ klonk (plechtig, ouderwets, bekakt). Op de meer jazzy tracks op A Matter Of Time (Clockwork, Mr. Eclectic, Carousel) is dat nog steeds zo en klinkt het natuurlijk, maar op de soulklanken van Silver Lining voelt het minder vanzelfsprekend en daarmee ook minder overtuigend. Alsof ze meer met het hoofd dan uit het hart zingt. De spaarzame ad libs die tot nu toe afwezig waren, zijn dan juist weer wél een welkome toevoeging aan de vocalen van Laufey. Carousel valt op door het gebruik van een celesta: een toetsinstrument dat lijkt op een kleine piano, maar klinkt als een klokkenspel. De klank van dit instrument kent u wellicht van de filmmuziek uit de Harry Potter-reeks. De toegevoegde zachte klanken van een accordeon geven het lied een fijne Franse sfeer.
Na het Sound Of Music-achtige interlude (Cuckoo Ballet) horen we het stempel van Aaron Dessner nadrukkelijker doorklinken in de timbre van de muziek. Tough Luck ademt een sterker popsound die nogal leunt op de laatste albums die Dessner met en voor Taylor Swift produceerde. Dat is op zichzelf niet erg en het is een welkom uitstapje voor Laufey. Zij kan op tracks als deze haar stem krachtiger en volumineuzer gebruiken. Keerzijde is wel dat het uptempo-popgeluid nog niet echt soorteigen voelt en tijd nodig heeft om comfortabel te worden voor deze zesentwintigjarige zangeres. Clean Air valt op om heel andere redenen; het taalgebruik. De brave toon in zinnen als ‘Lord knows I’ve suffered’ wordt afgewisseld met rauwe zinnen als ‘Get the fuck out of my atmosphere’. Voeg daaraan toe een mierzoet John Denver-country arrangement en lichte verwarring ligt op de loer.
Dat Laufey op A Matter Of Time haar vleugels uitslaat en voorzichtig flirt met andere genres dan te horen waren op haar veelgeprezen album Bewitched, valt te prijzen. Niet elke poging pakt even goed uit, opvallend genoeg zonder dat dit afbreuk doet aan het luisterplezier van de veertien tracks. A Matter Of Time is een plaat geworden waarop Laufey haar ambitie voor de toekomst uiteenzet: Laufey wil meer. En een Laufey die meer wil, smaakt naar meer.
