De afgelopen jaren werd A$AP Rocky creative director bij Puma en Ray-Ban en brand ambassador bij Chanel. Zijn muziek? Die leek even bijzaak. Althans: hij bracht wat minder geslaagde singles uit. Na acht jaar is hij eindelijk terug met Don’t Be Dumb. Geteaset met twee singles met geweldige visuals en maar liefst 20(!) verschillende albumcovers, een record in hiphop. Resultaat: meer dan 100.000 verkopen, nog vóór de release. Maar was dat blinde vertrouwen van zijn fans terecht?
Opener ORDER OF PROTECTION geeft luisteraars muzikaal gezien nog enigszins vertrouwen. Rocky opent op een rustige beat met zijn kenmerkende bijna monotone flow het album. Toch is het een nietszeggende wegluisteraar. Sinds zijn laatste album zat de rapper vast in Zweden, werd hij meermaals vader, kreeg hij een relatie met Rihanna en moest hij in de VS voor het gerecht komen. Genoeg voer voor persoonlijk materiaal. Toch komt hij niet verder dan teksten als: Still in the field like I’m runnin’ in cleats / Last time I checked, we still in the lead.
Terwijl je als fan toch zit te wachten op zijn kijk op deze roerige tijden, komt hij op single HELICOPTER ook niet veel verder dan een track die gaat over het zwaaien van je witte shirt boven je hoofd. Het is een prima track, maar teksten als Who get more pussy than a lesbian? voelen krom uit de mond van de man die de afgelopen jaren zijn relatie met Rihanna (geheel terecht) als flex gebruikte.
Op STOLE YA FLOW zet A$AP Rocky deze verwarrende toon voort door naar zijn eigen vriendin te verwijzen als een bitch. Hij doet dit in de vorm van een Drake-diss die behoorlijk als mosterd na de maaltijd voelt: First you stole my flow, so I stole yo’ bitch. Daar zal Drake minder lang van wakker liggen dan de Kendrick-disstracks van vorig jaar.
Hierop volgen wat tracks die wederom prima wegluisteren, maar niet lang zullen blijven hangen. Op STFU bereikt de rapper echter een absoluut dieptepunt met een Tyler, The Creator imitatie-track die zo rommelig is dat het bijna onluisterbaar is. Don’t Be Dumb werd aangekondigd als een album waarop de rapper behoorlijk zou experimenteren en meerdere genres zou gebruiken. Halverwege het album kom je echter wel tot de conclusie dat een manusje van alles soms ook gewoon een manusje van niets is. Elk genre is inderdaad terug te horen, maar de producties en flows smelten simpelweg niet meer samen zoals op A$AP Rockys eerdere werk.
Het is single PUNK ROCKY die bewijst dat ergens in de rapper nog de artiest schuilt die mondjesmaat bij ‘de grote drie’ van hiphop werd genoemd. Deze psychedelische track met punk-invloeden is een sterke genremix die goed werkt. Toch is zelfs deze track een schim in vergelijking met oude tracks als LVL, Wassup en Sandman.
Het is bijna niet te geloven dat de rapper in acht jaar tijd niet geïnspireerd genoeg is geweest om minstens twaalf sterke tracks af te leveren. Het experimenteren en de samenwerkingen voelen geforceerd. De jazzy-track ROBBERY met Doechii is een leuke poging, maar de chemie tussen het duo is ver te zoeken. Op WHISKEY (RELEASE ME) met Westside Gunn en Damon Albarn dienen de gastartiesten eerder als merkambassadeurs met hun extreem geringe bijdrages. Alsof ze alleen meedoen om hun naam in de tracklist te krijgen.
Wat er aan het eind van de 17 tracks die samen net geen uur duren blijft hangen? Niet veel. Het is vooral de visuele wereld die A$AP Rocky samen met regisseur Tim Burton bouwde voor dit album die indruk maakt. De focus van marketingmachine A$AP Rocky lijkt anno 2026 te liggen op het creëren van een belevingswereld; een verhaal. Het zou echter fijn zijn geweest als dat verhaal wat meer met zijn muziek werd verteld. Don’t Be Dumb lijkt vooral muziek voor het oog, maar het oor wil ook wat.
